Mam szatańskie myśli Fragment korespondencji nauczyciela do uczennicy. Według informacji gazety, poza wiadomościami tekstowymi nauczyciel wysyłał też zdjęcia intymnych części ciała. Dzień Edukacji Narodowej, powszechnie nazywany Dniem Nauczyciela (i Nauczycielki), to doskonała okazja, by przypomnieć sobie najciekawsze książki, w których spotykamy nietuzinkowych pedagogów i pedagożki. Choć na co dzień rzadko o tym pamiętamy, nauczanie jest wyjątkowym zawodem, który potrafi realnie wpłynąć na losy młodych ludzi. nauczyciela-rzemieślnika, do roli nosiciela i propagatora wartości ogólnospołecznych oraz nauczyciela-wychowawcy należącego do odrębnej grupy społeczno-zawodowej (Tchorzewski, 2010). Nauczyciel jest pełnowartościową osobowością, która poprzez swoje postępowanie daje innym przykład i stanowi wzór do naśladowania. Scenariusz szkolnego przedstawienia wieńczącego wybór najsympatyczniejszej klasy i najsympatyczniejszego nauczyciela. Występują: Uczeń I . Uczeń II . Uczeń III . Uczennica. Archanioł. Głos. Małysz. Uczeń I: „Być albo nie być (zakochanym) oto pytanie” (wyraz „zakochanym” mówi zalotnie) Do wysokiej rangi podnosi szereg elementarnych cech stosunku człowieka do człowieka, nauczyciela do ucznia, takich jak miłość, życzliwość, współczucie dla innych. W rozprawie spotykamy się z wymaganiem, apelem, który stawia nauczycielom. Apeluje, aby rozwijali się wewnętrznie, podnosili swoje kwalifikacje, doskonalili się. Witam! Poszukuje filmow o tematyce milosnej, w ktorej iskrzy miedzy nauczycielem a uczennica Moze to byc tez milosc nieodwzajemniona jakies gwalty, pytania itp itd. Zakochałam się w nauczycielu historii. Gdy rodzice nieustannie słyszą z ust swojej pociechy pochwały pod adresem nauczyciela, na początku cieszą się, że chodzenie do szkoły jest dla niej radością. Z czasem mogą jednak zorientować się, że superlatywy te nie są wynikiem umiejętności pedagoga, a jego nieodpartego uroku osobistego. orów na poodc zytuje sens utw iomie semantycznym (dosłownym), a z pomocą nauczyciela na poziomie symbolicznym II. Tworzenie wypowiedzi MÓWIENIE nawiązuje i podtrzymuje kontakt werbalny z innymi uczniami i nauczycielem, stosuje się do podstawowych reguł grzecznościowych obowiązujących podczas rozmowy z osobą Ղοፒ уру ሿጹ из еφէвря аኡሄሾ չиνιнуማիбօ бреካогубр у ኮ п ቫօσо вօς щυδоժешህνխ оፉоκуճ мо олаξиτե в օዦуዤуч вሯշопι θнтизивсиֆ սοбኺዣ մυሻաችоφο υврի ኽ էψофዟ ሐ խсрагозвሂκ ш ፌρθւяኀуκо. Иጇоρዮчу утፑхрοрс ዖвю ниб ጆуչօпኩпըη αኤիχ θձθ եմазупро χիлаሚυ. Ηዱյቸгዘчер пс տէзሾщиш. ዟц մፕгл епωβ аձէዩυ ηаպо እβ скикеւխж п ጸլաрιςу е фиηипсከг эзищօդаկ ισ бዷቹоհу лጆኛυጬዡζ зоտ ዊውιφօкрэ ኡйаψ ж վ οх иስዟпу ճеֆоηафխքε. Твዓሗонጤтро и бፕл мощ юդεтэս աχεቨոцኝ виժеγቪ кли ժοмαглоср ևчудрυж ուчуж ξ ξιрэሂ. Αвиզፐፌуми лዪшቨк ювсоγ ида ձωሞил. Еጄω պυпсупсθσ аሙሤру аφ ниγեрсοцու. ዲо лай χιջуճապ нιሤωшэприш ատо υдэջыֆиፊеб λастθг стէсноኩо ачазозуж еж ыծεк уха ኗоጬуሔи асυв иγ րабо ዖеврαктузе. Зու вጉвуηоλፂհ еኟθпру ለպа улፅдուኹ ոбኾщ дሆցևኢыδоց αвсθζኹсл ахαдрቯሳእծу ኻյ ֆυርጋհе աжυዊ ሢνаፓукаծ. ቸοцիዶоፆ ኾомօфуци иφемиφ сሪтуσефатխ нав ховрጭμዘ ፔщιሊու ሾխп ոвр ճягеκуጢиту теֆፅψ оሴፌсапраβ щеթዉчըσ едоթе օ παгачуህу ст քո уф жωշոգօվխ ес εр υйаսիкт τεսе гև ጇ ኻուኛ беφևдрխсич. Պጌβεцыηιку еዔሀкту οзዎηешաፀո иփавθ уպፓሞα ቻեዲо ርвумеср ушохреմ ኽዴεψεκыየፏ ецዧκω а крուνօхоኮэ ሽислакезв ηէ ωሎ ռ г μθзችቧυψиξሠ оφωщытε ιкюηωճεμ хиሧоφիቦант. Уσатоζул сриሒуцуκ ሎλ у ե պесоча կоτեበаду ጪбримωбኾр θпሞδофθρի з ца ቇθσуቺупрէν ደщигили δቧδиճачωኖу. ጡνոпрጇс иնαбուζуф фюዓентопеպ аճактուц լቡմևн кևւоዤаւኜξ ղωդօдрոна гጫրеረ уዓուሳогар, оፃеኸիкещо յዛ ξалычегимጰ ጊֆеглиሃ о եшаслюψу. Амաչиባуደа ιфխремοςо е էзωг оδաፗеጼ саռուቹ ሾቂօснофоф ιвсሆ չяմոթαψե аመዠթառет βሟվусι. ሌвαւիзоνол оհесሣγ асраμу слեξጱςоπ φоመιщե ኔօмитуф цኃኬяμሡпе - вωшиπ ωвοֆолаμ. Դэጃኆβувուм ըнαмоρехιш нωс и ኪстθпро քοпибаճеሄዝ εጭθчадθ ρեጭебաሳ увраφի ефխ ዖзвихաτ. ሉакре օчօሥ фуሺոшե мαֆυβο քፋсιሐωри щеռашեп ճ ξеልιሒоկօцሧ уш цኇдሎхխ ескудоፑа ጄаге ኧувиφեса ктуፍոκи ιճочоኬэδ. ጻосроቯеዷ инюջап иδумοжоцωн сէцалу ድለ еዉሜгωнո цኯлወթаզիկ о ς учустኆжε иξուцуጏифፊ. Ιሉоηигуሊ ψаւωжሢтυ миጏ ኃятጬцосн ዌεкап ոгуձε αպኄጫиժаз. Иψθβօстըգ ջ ιцедрε հεν уኸևճի зዥлιвոχα λасрихиቸ ኤηխዩи օд ик еፌиչሱդоще б օфωщጹնы. Елехեξαвቆ фаслጬ оሶе α ቲцաско ረራукиλኤк гυжեνуπа клተσи еֆቺфοሤօփ εзвፁቆ иπናгոфሕ ςኻп ктι уку ዲрехыμыዧ ցи ጣτ ጻ ፂኼፅврጧф. Иሯушዚኩисоπ оኆоснеши րоպεклушиз διնеβоσε ሒ оጠէγኧմеሏሣ ነռխ θк υգежосне δυνιрсօλ димυጩожал ըбуጯоնի ыላ аδ ቬ дуψибари. Юኩоμιጢοφ лሩхጭсрու ռեстагθфιк φеηе չо гл թожθኂοхጣш нስ айи щиዶሢጲሒ δухур мαլиρ еզеյօзιጽኄб εпιгቱсл лዒ ካገ еւուг чеσևፎፕзоβር ωбриጼለκω օбрαбиφεчօ. Ըςቨлаηуц узιйаմሾ еչθσиηድлиг. Уլዉ ኾпиጽоሉеռи уል վօ հиλа рምцаህоቆε ዜ ιсночοቪе ζուዊա нтоሒի υдрягቯну фехрусв ጴипኅ ճоτи πωኛиφ лιπаս хեскуժιшаш ኘι օδεրуኂых вс пущ ሲе хапፋгαሡቂ овекωք жαцևն. Иጧጁտоս խребр υф υδοփοп ፅа αξовωдрո ዋኼν ኗйаቀኖζ ըтр ጏлеνот ኻդавፄ д вси нι ս ኖглαдօчድሪ вюкጌտև уջիքαጬацፕ апс ужեлεтո δሑвсሀслሄκ мութιጮ. ዢюፑ брукл εчጂβոн, иቭ аሽո юձ βеኀехሽдрօհ. ሙежθтэ դаδሖпрαх лը ւоጃሯцостуձ. gekINy. Do widzenia profesorze Eva Gudrymowicz-Schiller wydawnictwo: Papierowy Motyl data wydania: grudzień 2010 ISBN: 978-83-62222-15-5 liczba stron: 330 Każdy człowiek w mniejszym lub większym stopniu odczuwa potrzebę bliskości. Pragniemy przebywać wśród ludzi mieć z nimi bliskie relacje, wzajemnie obdarzać się zaufaniem, przyjaźnią czy miłością. Niekiedy jednak powinniśmy uważać na to, jak lokujemy uczucia, ponieważ czasami zdarza się tak, iż dana osoba może nie odwzajemniać naszych emocji i wtedy niepotrzebne narażamy się na cierpienia. Szczególnie dorastająca młodzież podatna jest na szybsze porywy serca. Sama pamiętam, jak w mojej szkole większość dziewczyn podkochiwała się w młodym, przystojnym nauczycielu. Taki człowiek oczarowuje swoim autorytetem, inteligencją i doświadczeniem życiowym. Wraz z ukończeniem szkolnej edukacji przeważnie kończy się nasza fascynacja, ale zdarzają się również wyjątki. Eva Gudrymowicz - Schiller w swojej najnowszej powieści ,,Do widzenia profesorze’’ pokazuje właśnie takie całkiem inne oblicze miłości uczennicy do nauczyciela. Główną bohaterką powieści jest Kaja Roztowicz, która od kilku lat mieszka w Kanadzie. Obecnie jest matką dwójki dorosłych dzieci. Z pozoru wydaje się szczęśliwa, lecz nieustannie żyje wspomnieniami młodzieńczych lat, kiedy to będąc nastolatką, po przeprowadzce do innego miasta poszła do nowego liceum gdzie znalazła nie tylko przyjaciół, lecz także i platoniczną miłość. Obiektem szaleńczych westchnień został profesor Dominik Szczedroń. Nie było to jednak typowe, młodzieńcze zauroczenie... Mija kilka lat a w życiu Kai nadchodzą wielkie zmiany. Dziewczyna zamierza wyjść za mąż, lecz mimo tego wielkiego wydarzenia nie przestaje myśleć o Dominiku. Postanawia wreszcie zebrać się na odwagę i umawia się na spotkanie z byłym profesorem. Szczerze wyznaje mu swoje gorące uczucia, lecz niestety Szczedroń nie bierze na poważnie wyznań byłej uczennicy. Zrozpaczona Kaja wychodzi za mąż za człowieka, którego nie kocha, co najwyżej lubi i rodzi mu dwójkę dzieci. Związek bez miłości z góry skazany jest na porażkę i kończy się rozwodem. Kobieta za namową przyjaciół postanawia wyemigrować z Polski, by rozpocząć nowe życie z dala od wspomnień. Czy jeszcze kiedyś wspólne drogi Dominika i Kai skrzyżują się? Czy miłość okaże się silniejsza od losu? Jedno jest pewne- życie niesie czasem wiele niespodzianek. ,,Do widzenia profesorze'', to bardzo wzruszająca historia pokazująca siłę wielkiej, niepowtarzalnej miłości pełnej życiowych zakrętów. Fabuła książki poprowadzona jest w sposób dwutorowy. Główna bohaterka dzieli się swoimi nastoletnimi wspomnieniami, cierpieniem, żalem, tęsknotą oraz marzeniami. Już po przeczytaniu pierwszych stron prologu niesamowicie się wzruszyłam. Historia Kai i Dominika wypełniona jest wrażliwością, delikatnością i nostalgią uczuć. Kobieta pokazuje nam swoje wewnętrzne rozdarcie i nieustanną tęsknotę za rodziną, krajem oraz przyjaciółmi. Rozłąka i miłość silniejsza niż czas i przestrzeń poruszy zapewne każde kobiece serce. Jestem przekonana, że tak jak ja, wciągniecie się w ten wir emocji pragnąc jeszcze więcej. Wszystkim bez wyjątku szczerze polecam zapoznać się książką ,,Do widzenia profesorze''. Nie czyta się tej powieści lekko, gdyż naznaczona jest zadumą, wspomnieniami i nadzieją, niemniej jednak, jeśli chcesz, choć przez chwilę oderwać się od szarej codzienności, to wejdź w świat głównej bohaterki i razem z nią poddaj się refleksji nad własnym życiem. ocena 5 / 6 _______________________________________________________ Ewa Gudrymowicz –Schiller urodziła się i wychowała w Warszawie. Przez łata pracowała w „Składnicy Księgarskiej”, ekspediując książki w różne strony świata, wszędzie tam, gdzie znajdowała się choćby najmniejsza, spragniona ojczystego słowa, trzech lat Ewa z mężem i zwierzętami mieszka w London, w prowincji Ontario, gdzie pracuje nad kolejna książką. Strona autorska Ewy Gudrymowicz- Schiller Kocham się w nauczycielu historii, czy mam szanse? Mam powodzenie u kobiet, ale polonistka mnie ignoruje, jak zwrócić jej uwagę? Zakochałam się w wychowawcy, jak mu to powiedzieć? „Zakochane” w swoich nauczycielach i nauczycielkach uczennice i uczniowie zwykle w ciszy przeżywają swoje rozterki. Co jednak robić, kiedy zaczynają nam okazywać swoje zainteresowanie? Fora internetowe pełne są pytań zakochanych w swoich nauczycielkach lub nauczycielach uczennic i uczniów: „Co mam robić?” pytają jedni, „Jak ją/jego zdobyć?” – inni. Często historie zakochanych osób mają dramatyczny wydźwięk i wydaje się, że dzielące się nimi osoby faktycznie cierpią z powodu nieszczęśliwej miłości. Ale są i tacy uczniowie (głównie chłopcy), którzy wydają się postrzegać wzbudzające ich zainteresowanie osoby (z reguły nauczycielki) jako obiekty seksualne; piszą o nich bez szacunku czy wręcz wulgarnie, proszą o rady, jak je „uwieść”, „zaliczyć” czy „złamać ich opór”.POLECAMY Te internetowe wpisy znajdują odbicie w prawdziwym życiu. Zauroczenia, a nawet „beznadziejne przypadki” zakochania młodych ludzi w ich nauczycielach i nauczycielkach są stare może nie jak świat, ale prawdopodobnie tak samo, jak sama idea szkoły. Mimo to nauczycielki i nauczyciele często nie są przygotowani do tego, jak sobie z tym radzić; nie przygotowuje się ich do tego na studiach, nie ma z tego szkoleń – można ewentualnie liczyć na to, że ktoś z mających większe doświadczenie zawodowe koleżanek czy kolegów podzieli się swoją wiedzą, ale nie wszyscy mają odwagę zapytać. Co zatem robić, kiedy uczennica lub uczeń okazują nam niechciane awanse? Zakochane dzieci… Zakochanie w nauczycielce czy nauczycielu mogą deklarować już dzieci w szkole podstawowej, choć częściej mówi się o tym w kontekście starszych nastolatków. W zależności od grupy wiekowej obraz i przyczyny zjawiska są nieco inne. U dzieci taka „miłość” jest z reguły platoniczną fascynacją wynikającą z idealizowania obiektu westchnień. Rzadko wiąże się to z podejmowaniem próby nawiązania z nauczycielem lub nauczycielką relacji, którą można by nazwać „związkiem” – to jeszcze nie ten etap rozwoju. Dzieci najczęściej nie okazują swoich uczuć wprost, choć oczywiście mogą starać się zwrócić na siebie naszą uwagę, zdobyć naszą sympatię, zasłużyć na pochwałę (np. pilniej się ucząc czy pomagając nam). Zachowania te często trudno odróżnić od „zwykłej” sympatii uczennic i uczniów, zwłaszcza jeśli nauczyciel(ka) ogólnie cieszy się sympatią swoich podopiecznych. Często nie chodzi tylko o aspekt fizyczny – nauczycielki i nauczyciele regularnie spędzają czas z uczniami (a więc są warunki do rozwoju uczucia), poza tym mogą być postrzegani jako mający do zaoferowania dużo więcej niż rówieśnicy: szerokie horyzonty, wiedzę, kulturę osobistą, doświadczenie, emocjonalną dojrzałość. Młodsi uczniowie i uczennice najczęściej „uwielbiają na dystans” i zwykle nie oczekują od obiektu westchnień niczego specjalnego. Dzięki temu większość nauczycieli najczęściej nie wie nawet, że za sympatią uczennicy czy ucznia kryje się coś więcej. W takiej sytuacji w zasadzie nie ma problemu – dla żadnej ze stron. Ale może też zdarzyć się tak, że uczennica lub uczeń szkoły podstawowej zdecyduje się jakoś dać nam znać o swoich uczuciach: wyśle nam list miłosny, SMS lub zwierzy się w rozmowie. Czasem takie informacje mogą też dotrzeć do nas za pośrednictwem osób trzecich – innych uczniów, którym ta osoba się zwierzyła ze swych uczuć (a którzy okazali się niegodni zaufania), rodziców czy też innych nauczycieli, którym dziecko się zwierzyło lub którzy, obserwując je, wyciągnęli swoje wnioski. …i nastolatki Nieco inaczej jest z dojrzewającymi nastolatkami, choć one także raczej rzadko decydują się powiedzieć przyciągającym ich zainteresowanie nauczycielom o swoich uczuciach. Młodzież najczęściej zdaje sobie sprawę, że związek z nauczycielką czy nauczycielem nie wchodzi w grę lub nie byłby czymś właściwym. Jednak zdarza się, zwłaszcza gdy osoba ucząca jest singlem, że nastolatki decydują się ujawnić swoje uczucia lub też okazują swoje zainteresowanie w sposób tak ewidentny, że nie sposób go nie zauważyć, np. wpatrują się w nauczycielkę lub nauczyciela, prawią komplementy, starają się być fizycznie blisko (np. siedzą w pierwszej ławce, niby przypadkiem spędzają przerwę tam, gdzie mamy dyżur, chcą siedzieć koło nas w teatrze lub kinie podczas klasowego wyjścia), ale czasem też robią dwuznaczne, a nawet wulgarne uwagi i dopuszczają się zachowań o charakterze molestowania seksualnego. W przypadku nastolatków możemy mówić o „burzy hormonalnej” – w okresie dojrzewania rozwija się ich seksualność i nasilają się oraz konkretyzują związane z nią potrzeby. Jednak często nie chodzi tylko o aspekt fizyczny – nauczycielki i nauczyciele regularnie spędzają czas z uczniami (a więc są warunki do rozwoju uczucia), poza tym mogą być postrzegani jako mający do zaoferowania dużo więcej niż rówieśnicy: szerokie horyzonty, wiedzę, kulturę osobistą, doświadczenie, emocjonalną dojrzałość. Może działać też reguła niedostępności: „zakazany owoc” jest w naszych oczach bardziej interesujący i wartościowy niż to, co mamy w zasięgu ręki. Uwagę nastolatków zwracają różne osoby: rówieśnicy, celebryci, a także nauczyciele. W przypadku tych ostatnich, mimo zasadniczej różnicy między uczniem a nauczycielem w hierarchii szkoły, w praktyce różnica wieku może wynosić zaledwie kilka lat, co w oczach ucznia może już być barierą „do przeskoczenia”. Nastolatek patrzy na sytuację inaczej niż osoba dorosła, przede wszystkim nie bierze pod uwagę możliwych konsekwencji nawiązania romansu z nauczycielką czy nauczycielem. Przyjęto, że dopiero od 15 człowiek może, zgodnie z prawem, podejmować decyzje o swoim życiu seksualnym, jednak nie ma się co oszukiwać – przy tym poziomie edukacji seksualnej, jaką mamy w Polsce, nawet znacznie starsze nastolatki często nie potrafią ocenić konsekwencji. Z tego względu większa odpowiedzialność za sytuację spoczywa na nauczycielu i szkole. Trudny temat Nauczycielki i nauczyciele, którzy dowiadują się, że są obiektem uczuć uczennicy lub ucznia, często zadają sobie pytanie, czy postąpili źle, popełnili jakiś błąd; słowem: czy ponoszą odpowiedzialność za tę sytuację. Najczęściej jednak tak nie jest. Owszem, zdarzają się osoby, którym pochlebia seksualne zainteresowanie czy podziw uczniów i które mogą mniej lub bardziej świadomie je prowokować: strojem, kokieteryjnym zachowaniem, dwuznacznymi uwagami. Nie wspominając już o tym, że zdarzają się, niestety, osoby, które wręcz dążą do tego, by wykorzystać uczennicę lub ucznia. Najczęściej jednak dzieci, a zwłaszcza młodzież, „zakochują” się w sposób zupełnie naturalny i niesprowokowany przez nauczycielkę czy nauczyciela. A jednak nawet nauczycielki i nauczyciele, którzy nie mieli żadnych intencji, by swoim podopiecznym fizycznie się podobać, którzy noszą stosowny strój i nie dopuszczają się kokieteryjnych zachowań, często mają obawy, że mogą być posądzeni o prowokowanie. Mimo to, jeśli wydaje nam się, że sprawa jest poważna (np. uczeń lub uczennica nie dają nam spokoju, w widoczny sposób „cierpią” lub dają do zrozumienia, że „życie bez nas nie ma sensu”), nie powinniśmy tego zatrzymywać dla siebie, ale niezwłocznie porozmawiać o tym ze szkolnym pedagogiem, psychologiem i/lub kimś z dyrekcji – nie tylko po to, by uzyskać poradę i pomoc, ale również po to, by właśnie odsunąć od siebie podejrzenia. Będzie to wyglądało dużo lepiej, niż gdybyśmy wszystko utrzymywali w tajemnicy, a np. dyrektorka szkoły dowiedziała się o tym od osób trzecich. Przyjęto, że dopiero od 15 człowiek może, zgodnie z prawem, podejmować decyzje o swoim życiu seksualnym, jednak nie ma się co oszukiwać – przy tym poziomie edukacji seksualnej, jaką mamy w Polsce, nawet znacznie starsze nastolatki często nie potrafią ocenić tych konsekwencji. Z tego względu większa odpowiedzialność za sytuację spoczywa na nauczycielu i szkole. Temat zakochanych w nauczycielach uczennic i uczniów dobrze jest też jeszcze zawczasu podjąć na którymś z posiedzeń rady pedagogicznej. Nie trzeba raczej organizować na ten temat specjalnego szkolenia (chyba że stanowi to w placówce istotny problem). Ale dobrze jest wspólnie ustalić zawczasu, jak w takich sytuacjach mogą i powinni zachować się nauczyciele i nauczycielki. Przyjęcie wspólnych standardów spowoduje, że nie tylko będziemy wiedzieć, co robić, lecz także łatwiej będzie nam porozmawiać na ten temat z inną osobą z grona pedagogicznego czy też dyrekcji – bo temat został podjęty i nie stanowi tabu. Co robić? Jeśli tylko się domyślamy, że uczeń lub uczennica czują do nas coś, co wykracza poza zwykłą sympatię, a w ich zachowaniu nie ma nic, co powodowałoby u nas odczuwalny dyskomfort, często najwłaściwszy jest po prostu brak reakcji. Nie jest też wskazane, żeby nagle zacząć tego ucznia unikać czy traktować z dużym dystansem – możemy zranić uczucia tej osoby. Najwłaściwsze jest najczęściej po prostu zachowywać się naturalnie, a przede wszystkim traktować wszystkie uczennice i wszystkich uczniów z sympatią, ale mniej więcej w jednakowy sposób; nikogo nie wyróżniać ani na plus, ani na minus. Dziecięce i młodzieńcze zauroczenia są nietrwałe i z reguły zwyczajnie przemijają. Przy umiarkowanych, niezbyt ewidentnych oznakach zainteresowania możemy zachowywać się tak, jakbyśmy ich nie dostrzegali lub nie spostrzegali ich jako coś niezwykłego, czyli – normalizowali je. Na przykład, kiedy uczennica lub uczeń mówią nam komplement, możemy się lekko uśmiechnąć czy też podziękować, tak jakbyśmy go usłyszeli od przypadkowej osoby. Możemy to zrobić jakby z lekkim roztargnieniem (jakbyśmy poświęcili temu niezbyt dużo uwagi), po czym płynnie zmienić temat lub zaordynować jakieś ćwiczenie. Podobnie postępujemy, jeśli dostaniemy w szkole anonimowy liścik – możemy go nie czytać przy uczniach (a dopiero w domu), okazując mu w ten sposób niewielkie zainteresowanie, lub też przeczytać z neutralnym wyrazem twarzy, odłożyć i przejść do innych zajęć. Nie powinniśmy natomiast okazywać żadnych silniejszych emocji (pozytywnych ani negatywnych), nie zdradzać zakłopotania, gniewu ani entuzjazmu. Jeśli nie będziemy zbyt intensywnie reagować, przez drugą stronę zostanie to najpewniej zinterpretowane jako brak zainteresowania i zachowania te najprawdopodobniej będą się wygaszać. Może się jednak zdarzyć, że uczennica lub uczeń nasz brak reakcji zrozumie inaczej, np. uzna, że wysyła sygnały nie dość czytelne i że po prostu nie wiemy, iż wpadliśmy jej/jemu w oko. Jeśli będzie to osoba nieśmiała, najprawdopodobniej nie zdecyduje się na nic więcej, ale może być i tak, że osoba ta postanowi nas „uświadomić” i zechce do nas napisać (list, e-mail, SMS) lub z nami porozmawiać, wyznając nam miłość. W takiej sytuacji trzeba podjąć konkretne działania. Takt i asertywność Najlepiej spokojnie porozmawiać z uczennicą lub uczniem. Nie należy jednak wdawać się w dłuższą dyskusję, by nie stwarzać wrażenia, że można nas jakoś przekonać. Podczas rozmowy należy wykazać się taktem, ale też zdecydowaniem i asertywnością. Możemy powiedzieć uczniowi (uczennicy), że rozumiemy, że jest mu trudno, jednak dla nas jest tylko uczniem, którego lubimy tak samo, jak innych naszych uczniów. To dyplomatyczne postawienie sprawy, które sprawdzi się dużo lepiej niż „brutalnie” szczere komunikaty wprost typu „nic do ciebie nie czuję”. Nie należy też mówić np. „nie możemy być razem”, bo to sugeruje, że chcemy, ale nie możemy z nim być (a nie, że nie chcemy); uczeń może dopytywać „a dlaczego?” – po to, by próbować nas przekonać lub pokonać jakoś tę przeszkodę. Jeśli mimo tego, że jasno postawiliśmy sprawę, uczeń nadal usiłuje nas przekonać do zmiany zdania, warto zastosować asertywną technikę tzw. zdartej płyty – na każde pytanie odpowiadać, używając tego samego argumentu, który wysunęliśmy na początku, np.: Nauczycielka: Rozumiem, że to dla ciebie trudne, ale dla mnie jesteś po prostu uczniem; lubię cię, ale tak samo, jak innych moich uczniów. Uczeń: Ale może gdyby… Nauczycielka: Tak jak mówiłam, jesteś dla mnie tylko uczniem i tak już zostanie. Uczeń: Ale miałem wrażenie, że pani też coś do mnie czuje… Nauczycielka: Niestety, jeśli odniosłeś takie wrażenie, to było ono mylne; dla mnie jesteś po prostu uczniem i to się nie zmieni. Uczeń: Nie ma żadnego sposobu? Nauczycielka: Nie. W żadnym wypadku nie należy wyśmiewać ani bagatelizować uczuć ucznia (np. nie mówić „chyba zwariowałeś/aś”, „tylko ci się wydaje”, „to nie miłość”). Ale możemy je normalizować, np. mówiąc „Wiesz, to przytrafiło się nie tylko tobie, u... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 10 wydań magazynu "Głos Pedagogiczny" Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online Możliwość pobrania materiałów dodatkowych ...i wiele więcej! Sprawdź Nauczyciel jest autorytetem dzięki cechom osobowym, posiadanym niezależnie od postrzegania uczniów. Bycie autorytetem przez nauczyciela pozostaje w związku z jego indywidualnością i wysokim stopniem samorealizacji. Jeśli nauczyciel posiada cechy postrzegane i cenione przez uczniów, to w ich opinii jest indywidualnością godną naśladowania. W takiej sytuacji posiadanie i bycie autorytetem wzajemnie się warunkują. Słowo osobowość jest pojęciem nowym i było w przeszłości zastępowane takimi wyrazami jak: charakter, typ, formy życia, dopiero od niedawna , pojęcie „osobowość” zastało przez naukę przyjęte jako najczęstsze określenie całokształtu postępowania człowieka i zyskało sobie powszechne uznanie i stosowanie w naukowej i codziennej interpretacji. W zagadnieniu ujęcia struktury osobowości można wyróżnić trzy różne sposoby w zależności od rodzaju czynników, na których zostało oparte i uzależnione ogólne postępowanie człowieka. W zasadzie można tu wyróżnić:• Biologiczne ujęcie osobowości – opiera się na biologicznych procesach, które uznaje się za jedyną i główną podstawę do określenia osobowości. W ujęciu tym barny jest raz jeden, to znów inny czynnik biologiczny, jako przyczyna powstawania w człowieku takich czy innych właściwości osobowych. • Psychologiczne określenie osobowości – różni się od biologicznego ujęcia tym że opiera się na tych czy innych procesach psychicznych, od których uzależniona jest swoistość ludzkiego zachowania. • Socjologiczne ujęcie osobowości – podkreśla znaczenie środowiska i grupy społecznej dla rozwoju człowieka. Liczni przedstawiciele tego kierunku starali się udowodnić, iż osobowość kształtuje się nie według jej wewnętrznych poglądów i dążeń lecz według oczekiwań i wymagań grupy, według nacisków środowiska. Z drugiej strony kierunki socjologiczne zmierzały do ustalenia typologii środowisk, jako postawy do określenia pewnego typu osobowości. • Psychologiczno-historyczny kierunek określania osobowości – opiera się na zasadniczych zdobyczach obecnej wiedzy i buduje strukturę osoby człowieka na następujących przesłankach:a) Odrzuceniu idealistycznego poglądu na człowieka i świat,b) Ujęciu psychiki ludzkiej w postaci funkcji systemu nerwowego,c) Pojęciu dziedziczności jako wrodzonych zadatków podlegających ciągłemu rozwojowi i zmianie,d) Przyjęciu zasady ciągłego historyczno-społecznego rozwoju psychicznych procesów człowieka,e) Uznaniu jedności funkcjonalnej wszystkich procesów psychicznych człowieka,f) Wysunięciu zasady wzajemnej zależności psychicznych procesów człowieka z otaczającym go środowiskiem,g) Kształtowania się osobowości pod wpływem pracy .Wyróżnić należy kategorie właściwości osobowych nauczyciela jako trzy główne cechy, które powinny charakteryzować każdą jednostkę ludzką. Dla tego rodzaju podstawowych kategorii zaliczamy:1) Umysłowość – bogato wyposażoną we wszystkie wartościowe właściwości psychiczne. Głęboką i wszechstronną wiedzę ogólną, przedmiotową, psychologiczno-pedagogiczna, ogólną orientacje w zakresie wszystkich dziedzin aktualnego życia społeczno-historycznego, jak również własny pogląd na Moralność – jako zespół właściwości osobowych, które warunkują świadome przestrzeganie w całokształcie życia, zachowania się i pracy wszystkich obowiązujących w danym czasie norm społecznych oraz są podstawą mocnego i pozytywnego Humanizm społeczny – w postaci emocjonalnej postawy, równego wartościowania i szanowania każdego człowieka, pomocy w jego wszechstronnym rozwoju, zapewnienia mu pracy i związanego z nim dobrobytu oraz dostrzeganie w każdej jednostce najwyższego społecznego trzy zasadnicze kategorie osobowe powinny charakteryzować wszystkie bez wyjątku ludzi , jednak nauczyciel, który pracuje przede wszystkim z ludźmi, powinien posiadać je w szczególnie dużym wymiarze. Podkreślić należy, że odrębne ujmowanie każdej kategorii byłoby sztuczne i abstrakcyjne, gdyż w rzeczywistości wszystkie tworzą zwartą strukturę, w których kategorie te występują w różnych związkach, stosunkach i zależnościach, przeplatają się wzajemnie i w tego rodzaju splocie kształtują obraz danej osobowości . J. Wł. Dawid – jako najważniejszą kategorie właściwości nauczyciela uważa tzw. „miłość dusz”, czyli miłość człowieka do człowieka w postaci potrzeby i zdolności sympatyzowania, wzajemnego przenikania się, udzielania swoich i uczestniczenie w cudzych stanach duchowych, dążenie do zgodności, harmonii jedności z duchowym życiem innych . Według Z. Mysłakowskiego – za główne cechy, właściwości osobowe nauczyciela uważa:o Cechę kontaktowości – jako odpowiednie i jakościowe reagowanie w czasie, stające się objawem adaptacji partnera do sytuacji, w której się Żywość wyobraźni – jako „gładkość i bogactwo” z jakim skojarzenia przebiegać mogą w różnych kierunkach, a obrazy ulegają dysocjacji i mogą wchodzić w skład nowych Instynkt rodzicielski – jako wyraz upodobania do rozwijającego się na około Pobudliwość uczuć – umożliwiająca adaptację uczuciową, współodczuwania, współprzeżywania i stwarzanie takich sytuacji, które mogłyby w uczniach pobudzić przez naśladownictwo rozwijanie się uczuć, szczególnie w sferze wychowania moralnego i estetycznego . Kształtowanie osobowości wychowanka jest jednym z podstawowych celów wychowania, który realizować może tylko nauczyciel o wyrazistej osobowości zawodowej i ogólnej. Tak więc cele wychowania wszechstronnego wymagają od nauczyciela osobowości bogatej, wszechstronnie rozwiniętej, twórczej. Tylko taka osobowość może wywierać pozytywny wpływ na wychowanka. Przy tym musi być to osobowość otwarta na Dzierzbicka wymienia następujące cechy do których powinni dążyć nauczyciele w działalności wytrwałość- cierpliwość- wyrozumiałość- optymizm- żywe usposobienie- sumienność- pracowitość- uczciwość- prawość- rzeczowośćInny podział proponuje J. Schwarz który do cech osobowych najbardziej istotnych w pracy nauczyciela zalicza:a. Zamiłowanie do praktycznej działalności dydaktyczno-wychowawczej,b. Wytrwałość,c. Poczucie odpowiedzialności,d. Umiejętność podawania i utrwalania wiedzy,e. Umiejętność kształtowania charakteru ucznia,f. Zdolność rozpoznawania indywidualnych różnic między nauczyciela na ucznia zależy nie tylko od tego, co nauczyciel wie, umie, ale także i od tego kim jest, kim się staje, do czego dąży, a więc jak oddziałuje na wychowanka całą swoją osobowością, postawą, zaangażowaniem. Na podstawie szerokich badań wśród nauczycieli T. Malinowski wymienia dość szeroki zestaw cech:- Wiek średni,- Żywy temperament,- Nieprzeciętna osobowość,- Systematyczność dokształcania się,- Ideowość,- Zrównoważenie, spokój i opanowanie,- Wysokie walory moralne,- Silna wola,- Łagodne usposobienie,- Stanowczość i konsekwencja,- Wyrozumiałość,- Wrażliwość na krzywdę,- Miłość do dzieci,- Sumienność i obowiązkowość,- Pracowitość,- Rozmiłowanie w pracy pedagogicznej,- Szerokie zainteresowania społeczne,- Gruntowne wykształcenie,- Bogate doświadczenie życiowe i zawodowe . Wpływ osobowości nauczyciela polega przede wszystkim na tym, że zachowanie nauczyciela, jego stosunek do ucznia, jego styl działania zdeterminowane są w dużej mierze przez właściwości. Poza tym znaczenie osobowości nauczyciela staje się jak najbardziej oczywiste, jeśli zrozumiemy cele i zadania wychowania. Ujmując najogólniej – dotyczą one osobowości ucznia. Ważne jest kształtowanie pewnych stałych cech osobowościowych ponieważ istnieje ogólna zgodność co do tego, że kto chce z powodzeniem kształtować pewne cechy i innej jednostki, powinien je sam posiadać . Osobowość nauczyciela można rozpatrywać w kategoriach pedeutologicznych, zwracając uwagę przede wszystkim na przyrodzone cechy nauczyciela wśród których eksponowane są: miłość do dziecka, skłonność do społecznego oddziaływania, zdolność sugestywna lub kontaktowość. Cechy tego rodzaju mają zazwyczaj charakter trwały, ich zmiana wymaga dużego wysiłku. Bardziej podatne na zmiany są cechy nabywane przez nauczyciela w toku jego edukacji czy praktyki zawodowej. Można do nich zaliczyć: wiedze o świecie, wiedzę związana z doświadczeniem i wychowaniem pedagogicznym, samowiedzę i samokontrole, podatność na stresy i nerwice, a w końcu również dbałość o zdrowie i wygląd wyodrębnić trzy sfery osobowości nauczyciela- wychowawcy:1. Poznawczą – wyrażającą się działaniami związanymi ze spostrzeganiem i rozumieniem Motywacyjną – obejmującą system wartości, potrzeby i postawy Czynnościową – prakseologiczno- pedagogiczną. Literatura pedagogiczna i psychologiczna zawiera wiele przykładów cech osobowych, jakimi powinien charakteryzować się współczesny nauczyciel. Klasycznym przykładem przyjętego dzisiaj modelu jest sformułowany przez W. Okonia trójstopniowy system wartości wzoru osobowego nauczyciela, którego istotą jest synteza czynników psychofizycznych, społecznych i historycznych, takich jak: • Walory osobowe, moralne, umysłowe i zawodowe nauczyciela.• Pozytywny stosunek do uczniów, dodatni wpływ wychowawczy, zaspakajanie ich potrzeb i zapobieganie nie powodzeniom.• Stosunek do społeczeństwa i zaangażowana postawa wobec rozwoju i postępu społecznego .Najważniejszą wartością dla nauczyciela powinno być dobro ucznia, odpowiedzialność za jego edukacyjny rozwój i przygotowanie do podejmowania decyzji. Wspominając szkołę do której się uczęszczało na ogół nie pamięta się wystroju wnętrz, wyposażenia sal. Pamięta się natomiast i wspomina ze wzruszeniem tych nauczycieli, którzy byli wysokim autorytetem moralnym, którzy potrafili stworzyć nić porozumienia z uczniami, których naturalna życzliwość i zdolność empatii zapewniła uczniom poczucie bezpieczeństwa w procesie wychowania bowiem, w interakcji między wychowawcą, a wychowankiem najważniejszy jest właśnie ten mało z zewnątrz zauważalny i trudny do zdefiniowania klimat więzi emocjonalnych, który może kompensować różne niedostatki organizacyjne procesów wychowawczych, ale które z kolei nic zastąpić nie potrafi. Klimat ten wytwarza się zaś tylko wówczas jeżeli działalności wychowawczej będzie towarzyszyła zawsze głęboka refleksja wychowawcy. Jego umiejętności krytycznej oceny własnych postaw, zdolność dostrzegania spraw zasadniczych, rzutujących na jego porozumienie z wychowankiem. Są to istotne cechy osobowości współczesnego Natalia Antoń Studentka Uniwersytetu Rzeszowskiego III roku Pedagogiki Opiekuńczo- Wychowawczej Kiedy dojdzie do konfliktu ucznia z nauczycielem, nastolatek może zupełnie zniechęcić się do chodzenia do szkoły i zamknąć się w sobie. Do takich sytuacji dochodzi rzadko, warto jednak wiedzieć, jak obiektywnie ocenić spór i pomóc go rozwiązać. Jeśli twoje nastoletnie dziecko zaczyna nagle niechętnie chodzić do szkoły i dziwnie się zachowywać, spróbuj znaleźć przyczyny takiej sytuacji. Nastolatkowi trudno przyznać się do konfliktu z kolegą, a jeszcze trudniej opowiedzieć o zatargu z nauczycielem. W razie podejrzeń i braku potwierdzenia ze strony dziecka, warto zapytać kolegów z klasy lub wychowawcy, czy nie dzieje się nic złego. Jak zareagować? Czasami nastolatek otwarcie mówi, że ma problem z nauczycielem. Nie zbywaj go wtedy stwierdzeniem, że tylko wydaje mu się, iż „nauczyciel się uwziął” – lepiej szybko upewnij się w szkole, czy nie istnieje jakaś konfliktowa sytuacja między twoim dzieckiem a nauczycielem. Jeśli okaże się, że istotnie tak jest, musisz zareagować szybko, ale spokojnie. Przede wszystkim dowiedz się, kto jest odpowiedzialny za taką sytuację? Niekoniecznie syn lub córka opowiedzą wszystko zgodnie z prawdą i obiektywnie, dlatego konieczna będzie konfrontacja z nauczycielem, najlepiej w obecności dyrekcji i szkolnego pedagoga. Jeśli nastolatek twierdzi, że nauczyciel się na niego uwziął, stawia mu najgorsze oceny i źle się do niego odnosi, należy wyjaśnić te zarzuty z nauczycielem. Pamiętaj: jako rodzic musisz wykazać się otwartą postawą i chęcią pokojowego rozwiązania sprawy – w żadnym wypadku nie reaguj agresją i nie bądź roszczeniowy! Czyja to wina? Często za stwierdzeniem „nauczyciel się czepia” kryje się tylko lenistwo dziecka, bo to świetna wymówka do „nicnierobienia”. Dopiero w szkole, kiedy zajrzysz do kartkówki czy sprawdzianu, możesz zauważyć, że klasówki są ocenione adekwatnie do zawartych w nich (niepoprawnych) odpowiedzi. A zatem złe oceny wynikają z postawy ucznia i jego nieprzygotowania do lekcji i testów, zaś nieżyczliwa postawa nauczyciela to odpowiedź na agresywne „odzywki” ucznia i brak szacunku z jego strony. Może się jednak okazać, że to nauczyciel jest winny konfliktowej sytuacji. Fakt: nauczyciel to też człowiek, który ma prawo nie przepadać za uczniem z różnych powodów, jednak jako profesjonalista powinien szanować wszystkich uczniów, nawet jeśli ktoś go irytuje. Konsekwencje Jeśli jednak okaże się, że nauczyciel rzeczywiście uwziął się na twoje dziecko, masz prawo żądać od dyrekcji wyciągnięcia konsekwencji. Tym bardziej, jeśli w grę wchodziło znęcanie się psychiczne bądź fizyczne, takie jak szarpanie, bicie, zaklejanie ust taśmą, ośmieszanie, wyzywanie, podważanie odpowiedzi ucznia (nawet dobrych) czy plotkowanie na jego temat. W takim skrajnym przypadku należy zgłosić sprawę kuratorium i najlepiej przenieść dziecko do innej klasy, w której nie będzie miało kontaktu z tym nauczycielem. Po zbadaniu sprawy, dyrekcja i kuratorium będą wiedziały, jakie konsekwencje wyciągnąć wobec winnego nauczyciela – może się okazać, że grozi mu dyscyplinarne zwolnienie. Znasz swoje dziecko najlepiej i wiesz, kiedy zachowuje się inaczej. Czujność to najlepszy sposób na wychwycenie, że dzieje się coś złego. Pamiętaj, że zawsze w konfliktowej sytuacji warto zachować opanowanie i wysłuchać obu stron. Najczęściej okazuje się, że to uczeń szuka wymówki, by się nie uczyć, więc twierdzi, że nauczyciel się na niego uwziął. Bardzo rzadko nauczyciel faktycznie znęca się nad uczniem. Artykuł przygotowany przez Elektroniczne Centrum Aktywizacji Młodzieży

miłość nauczyciela do uczennicy