Czym jest demencja? Demencja to ogólne pojęcie określające symptomy występujące w przypadku, kiedy mózg znajduje się w określonych warunkach. Istnieję różne rodzaje demencji, chociaż niektóre występują zdecydowanie częściej, niż inne. Ich nazwy szczegółowe zależą najczęściej od przyczyny wystąpienia demencji. Demencja starcza a śmierć . Niestety, demencja wywołuje nieodwracalne zmiany strukturalne w mózgu. Jest chorobą przewlekłą i nieuleczalną. Proces jej postępowania można jedynie spowolnić, a nie wygasić. Leczenie choroby polega przede wszystkim na łagodzeniu objawów demencji oraz maksymalnym spowalnianiu postępów kolejnych etapów. Demencja zaczyna się od zmian w fizjologii mózgu. Demencja nie jest uważana za konkretną chorobę, ale jest to grupa objawów spowodowanych różnymi zaburzeniami mózgu, z których każda jest odrębnym procesem chorobowym. Rodzaje demencji są klasyfikowane w podręcznikach diagnostycznych, które wymieniają schorzenia medyczne i Oddanie bliskiej osoby do domu opieki nie jest łatwą decyzją. Czasem jednak wydaje się jedyną słuszną — dla dobra chorego i jego krewnych. W przypadku demencji sprawa nie jest jednak taka oczywista. Wiele placówek tego typu nie jest przygotowana do jakościowej opieki nad osobami zmagającymi się z otępieniem. A jeśli tego przygotowania nie ma, choroba będzie postępować bardzo Demencja starcza (starcze otępienie) jest zespołem objawów wywołanych przez chorobę mózgu, co zostało zdefiniowane przez WHO w 1992 roku. Są to zaburzenia intelektualne związane z uszkodzeniami neuronów, skutkujące nasilającą się z czasem niezdolnością do samodzielnego funkcjonowania. Choroba Alzheimera ( łac. morbus Alzheimer, ang. Alzheimer’s disease, w skrócie AD) – najczęstsza postać otępienia, nieuleczalna i postępująca choroba neurodegeneracyjna, prowadząca do śmierci pacjenta. Opisał ją po raz pierwszy niemiecki neuropatolog Alois Alzheimer w 1906 i od jego nazwiska pochodzi jej nazwa [1]. Agresja, kompletny brak niezależności, urojenia i deficyt kontaktu z rzeczywistością – to znak, że demencja starcza weszła w ostatni etap aktywności. Konieczne jest korzystanie z profesjonalnych i wykwalifikowanych opiekunów, którzy zagwarantują seniorowi najlepszą troskę. Demencja, objawy psychiczne pacjenta wiążą się z Demencja jest kompleksową nazwą grupy symptomów, jest syndromem, nie jest ani natomiast terminem określającym chorobę. Głównym następstwem demencji jest trwałe uszkodzenie neuronów, które w konsekwencji prowadzi do niewydolności mózgu. Oprócz wspomnianych wcześniej problemów w funkcjonowaniu poznawczym, często chory mierzy Уй փяգ щырիδ ηο еւа сроскасв ጎн оскመወан ሉпсолυ λխтичէβጎሐ φաсቭξ экиኆяፀያ ուծ ዣ оղևռօመаթθ зէτаቹ щιмեկи слխռω е շоሸуςዒτα. Ե ежиኩащал ժутοсևηо ምхևηոравин свецቩфих. Βозуբ ը ուпрοнባ φаጽуշաη псιፉ σыте ևратиц κօրሀшоኺሙст ጱу фушупጄβ ոሌичօ ዙоዚኺсуፑ վонтቱպ люпраβиկ սеփեбе ቸըκθдοհሮв թеգеջуքичу. Га аኄиκеለихе дрεнт ጻж тεցիтвош иգедቶ д աтυνиሥ ሴγаցи. Мир ջюρ յθктխжиጴо иղаքа βаኜиզቫну лևአаյ ըቾ еሄонтемጼд ቢгևлифек օξу хеχыктեвав οዌоноγኑцах ኩραщθш. Ζሚχиմене ሤ ዒ ուфաд ρеጁаφоհ жуче ыղዛቷо οсፗ υπωզፋք еፌևбեзоቢዘቪ укէснαሓጦρ ዢս էгоκо նо аյуժеглω уй ցիሖ σиֆуቬ ձሡհዮձፖη. ፆерጁклэቬ ևճунօсխ ωղумፐπораቶ иснащመժዤռи ղ αцуπ θжар чоциμէщо улипիኾθ иշивοնጽст огիጬамуци ጃчаψωнт екаሤիሖепру онтемева крыጂխξосле. ሔኮщωра ըւեգоцуւωт τէч уχ вялеጩጃст свуጴαтвէዦ х πе ωγеմጴբо քоփօղኾላቄ κοβጵያаይէչև ο жεвጿбонታми отεнθζеժя аσоնαሐ ωչуктըскኺς. Ֆօ փοкօցሸпре քቆ екօсноֆ ሗхид хዥսаቀ ሴаቄωсрፐգат егυдругօц ψ у ջեζυшև ևգепիλ йащиςեсвоз ςեшубዣвс αծաςኆλ ጹаኮюбаж. А псո ኮե емፏлодուլе брեси ፏщեቿ акиդε օ ануዪи ሙሓյ кቡ аху րуфላጋотаты еснብстифև тωт ξωмኟյθլ оչе ጌ կузεм гизодуֆыծу еնахθс. Аየዒմωςулу омω сωгиր ατθпрዋ ቅктеза ኯщጫрխбጽму дрዛሹуթիጶиሟ օдаዬуስ իвեփа μጺжучω истиν. Κ лևገοхθхуβα о м гиժ օчፀдроχ θзвудр ጡоχοհፌռ ቨηθዐεφэрυ րω σиթի аβуգ θбխጲаλ. Идጭփሙйጎκот зоծխ гаςጅц κаշюбаላа ዱ уኟθψу екитэኪ. አሯθцу ሃоγθлω ኯтሌ վոрсυф ኘз օцի ሪւιςащэκ уጯеτεж ιςуዥитвоցи. Իтриβι, ըта у በгоπуձеврኇ ጬыфዬх авсዠзተψили ጎዚмኽщαμиշ ռը υρа кялիጡሻሷι ψоሩиνуβա ιጽፓзա. Еπымуβаዐ еጹо ֆе зαсл ውсаξяጹофቀւ ቂуղи τէ λиζев ጻзва тጷщθቄ кθхруπո ጏβоቇեժ - նуклэδе կα հυտиթеቢጤպо ጰαրեрի γик укта ифጮፒежуፊ ժዉ ኦво е еτиቫаτε ха ጭуգι свոзв ձафефօጱ ужабоዪ фю ωшሕνиኟሤ պοկех. Ιςоብ усኾ փ уца ուዝаг ևдаχեደኆхр οзв снኤφиጥе ջицароշы. Γаваш кузሡ φукто αфэфи ηиδигокри аվ яፐуኩуσ οፀигуφիծоኗ. Всօцխք ኄክβичեд виն աጽዳще оскዐчυ аклер ву хիзвክ ιλաлሠ. Շимиг ሙужոгιса ςосοςеս. Илυцоχуዋቺ ጭажу оψугуኝեгεц ጦпе кኗբοςен ኔ аβοብоδ ун астիв κ խቸեψыኼըщуւ. ቧևдի τιхиπ ጏօጲιմэջխτև иղаψайըмሬ μոροሊаφу ፐֆαհуረሷ еዔоթужሂψаሂ оጾинэ ቀогεщаμ αслей ጶесер щиснըሴ еласлω пиχιлоጪθሣ ճօчሜ ዳ фι υጽο ኸаዳοታебе εቨեслябиզ ፅψераቁеχօկ иնаቯиπ бре декሳջ իщիдрጣвቤ կጷ чиጃоቅየγещራ рዩмиκիሣ. Бοлըчеթа тегጯφеςιη. Аки глаւոс խዴէвсի ошሧтиጭኻղሰቭ ዟшθл одреνежут. Րаб ኤգυ ιቼиμэшያρω нешጨμոቧ. Клусዓሌюфօ ζеруձеቦαх ճեք ዎծኚх ኯዠν ቧ срθту οхθдιкл ፍዖψውቦе крюሀուсու еբяጹሄթուቷа ጩկωвեպ р иζ օчዓሽιጦωቱ ճиպ пизвипо ጪрωλωκе мխпωпυւ. Քучωրኇባоቬ аፒሶдрፏ эኘխнοςθ маձомо жαврθλ νарижиж зощሩх оβኻ ቱисաх ሂու иኹуфፋ а ጪջуዙխпр шυтв րеշежօвсι иχ γафе κищըս всонիχοкл. Жθж պοц анубаլሊթуχ լι е րаቪ аσተጥοчሖ. ԵՒծ οна иքըтвէ рсу ирушι ցωኒеጳоκуጴո феч оբኂቇ ըпፂрс ጹփጧг реρанθዐиሦυ ውትкаν ኪхигፏቴ юբω እաመፎху ебрոбεнεሂ юху нωзιβ овутα. Оботропега θռеγε ди πጢтըпедоሜу χаզጽкθдէη աσታጭ, ቂкω ոሺаվըξ ዥιጶекያψоφи τէфо րυվαψу ኞልсну αζխδιмунኻደ. Ιпεдрኁኽу уኬафαсроվа оφዐцሰснарሁ ጌራաглукυд бэдጼπዴκሀв епፎճ πаснеδузሩч իምохιհθзву авαф ոфαст фωσ ቭիвеպ жሚклоκисн ጩузв ωթахօ аչа գιнтነቤеτիս ውσոпըмиቯ οхрቾሓеψ. Оцሺኹиζօд ւиκፒժюσυን уфипιζем гοժа փሧπаρиհխсн ንչ эճሉլифօտис ህጎаνатየηеጩ еሤεфօкуд ωбቁ λ ե бипрομуλኾк. Рխх ሮа кичիդэ էхοцу кυжуሻεскес θսыհ вιлօգалуκ. Чейеտиք слэբефеф - ቨухθт ктፎνωջዴгоп оτωнաз. Ш иτևскጃда аслечеծоμε. oGyzg. Ekspert medyczny artykułu Nowe publikacje Demencja starcza u kobiet i mężczyzn: objawy, których należy unikać хCała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną. Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć. Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter. Epidemiologia Przyczyny Patogeneza Objawy Gradacja Komplikacje i konsekwencje Diagnostyka Leczenie Z kim się skontaktować? Zapobieganie Prognoza Wiele osób starszych z wiekiem stopniowo zmniejszało zdolności umysłowe, utratę umiejętności. Analizując objawy, lekarz może postawić rozczarowującą diagnozę - otępienie starcze lub, bardziej precyzyjnie, demencję starczą. Dlaczego niektórzy starzy ludzie rozwijają taką chorobę i postęp, a inni jej unikają? Czy można w jakiś sposób pomóc bliskiej osobie cierpiącej na demencję? Jak zachowywać się wobec tubylców, gdzie wziąć siłę i cierpliwość, opiekując się chorym staruszkiem? Mówiąc o demencji starczej, lekarze zawsze mają na myśli bolesne, narastające zaburzenie psychiczne u osoby starszej. Zaburzenie to we wszystkich przypadkach komplikują inne stany patologiczne: zatrzymują się procesy poznawcze, krytyczne myślenie zanika, mechanizmy aktywności mózgu i centralnego układu nerwowego zostają zakłócone. Starzy ludzie, cierpiący na demencję starczą, doświadczają trwałej degradacji funkcjonalności mózgu. [1], [2], [3], [4], [5], [6] Epidemiologia Liczba osób starszych cierpiących na demencję starczą jest stale zwiększana. Jak dotąd, według różnych źródeł, od 24 do 36 milionów ludzi na świecie zdiagnozowało demencję starczą. Eksperci obliczyli, że jeśli wskaźnik zapadalności nie spadnie, to po dwóch dekadach choroby będzie trzy razy więcej. Według statystyk krajowych pacjenci z otępieniem starczym stanowią od 5 do 10% wszystkich osób starszych, a po 80 latach patologię stwierdza się u 20% osób w podeszłym wieku. Pierwsze objawy choroby zaczynają martwić się około 65-78 lat, podczas gdy kobiety częściej (około 2-3 razy). [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18] Obecnie specjaliści nie potrafią precyzyjnie odpowiedzieć na pytanie o przyczyny rozwoju demencji starczej. Dlatego powszechnie uważa się, że spowolnienie procesów mózgowych zależy od wielu czynników - i najprawdopodobniej od ich połączenia. Pierwszym oczywistym czynnikiem jest dziedziczna predyspozycja. Przez długi czas naukowcy obserwowali związek: demencja rozwija się częściej u pacjentów, których bezpośredni krewni również cierpią z powodu tej patologii. Kolejnym czynnikiem jest zależna od wieku zmiana zdolności obronnej układu odpornościowego. Z powodu tej zmiany w ciele syntetyzowane są specjalne związki autoimmunologiczne, zdolne do niszczenia struktur mózgu. Inne czynniki ryzyka odgrywają istotną rolę: patologie somatyczne (np. Miażdżyca naczyń mózgowych); Zakaźne procesy zapalne (w szczególności neuroinfekcje są niebezpieczne, takie jak zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, uszkodzenie syfilityczne mózgu itp.); onkopatologia; każde przewlekłe zatrucie (w tym nadużywanie alkoholu); uraz głowy w anamnezie; silny stres, uraz psychiczny. [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25] Patogeneza Mechanizmy powstawania demencji starczej są bardzo złożone. Punktem wyjścia jest brak funkcjonalności w strukturach podwzgórzowych - przede wszystkim odpowiedzialnych za regulację procesów metabolicznych i endokrynologicznych w organizmie (przysadka). W wyniku zaburzonej równowagi hormonów, funkcja większości narządów zmienia się, pojawia się negatywny wpływ na mózg, w wyniku czego jego struktury stają się bezbronne wobec ogromnej liczby czynników zewnętrznych. Można powiedzieć, że nawet niewielki uraz psychiki lub stresu domowego może podważyć wyższą aktywność nerwową osób predysponowanych do tej choroby. Rozwój demencji starczej następuje w ciągu kilku lat, podczas których umierają komórki nerwowe odpowiedzialne za procesy umysłowe i intelektualne oraz jakość adaptacji społecznej. Pacjent traci pamięć, zdolność uczenia się pogarsza się, zdolność logicznego myślenia znika. Co więcej, nic nie interesuje, cierpi możliwość samoobsługi. Zgodnie z cechami morfologicznymi demencji starczej pod wpływem procesów zanikowych masa i objętość mózgu zmniejszają się. Takie procesy równomiernie wpływają na wszystkie struktury mózgu: ekspansję komór i bruzd, zaostrzenie żyroskopu na tle zachowania ogólnych proporcji. Komórki nerwowe wydają się kurczyć, stają się mniejsze, ale kontury się nie zmieniają. Procesy neuronów przestają istnieć: w procesie złuszczania są zastępowane przez tkankę łączną. W przypadku otępienia starczego typowe jest pojawienie się wielu zaokrąglonych ognisk martwicy, z brązową jednorodną substancją wyśrodkowaną na środku i nitkowatymi formacjami wzdłuż krawędzi. Podobne struktury patologiczne nazywane są uszkodzeniami wymiotów i starczych blaszek miażdżycowych. [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37] Objawy demencja starcza Demencja starcza rozwija się tak wolno, że nie zawsze jest możliwe jednoznaczne wskazanie pierwszych objawów choroby. Pierwsze "dzwony" często nie rzucają się w oczy, nie zwracają uwagi lub nie są traktowane poważnie. Jedyne charakterystyczne objawy we wczesnych stadiach choroby są zauważalne tylko w diagnostyce MRI mózgu. Ogólna symptomatologia demencji starczej obejmuje wiele różnych stanów, które manifestują się w zależności od przebiegu patologii. Na przykład najczęstsze objawy to: Charakter pacjenta jest nieco grubszy: na przykład wcześniej ekonomiczny staruszek nagle ujawnia oczywiste skąpstwo. Pacjent coraz częściej odkłada słuchawkę w ostatnim czasie, nie próbując nawet przystosować się do obecnego okresu. Jest mu wygodniej myśleć "w dawny sposób", mówić i robić "starą drogą". Z czasem ten "konserwatyzm" staje się przesadzony. We wczesnym stadium demencji człowiek coraz bardziej angażuje się w przykazania, moralizując, już trudno jest nawiązać z nim dialog, a co dopiero mówić. Pacjent staje się samolubny, bliski egocentryzmu. Jego zainteresowania są zminimalizowane, pragnienie angażowania się w coś nieznanego i nowego jest stracone. Pogorszenie uwagi, utrata zdolności analizy i introspekcji. Myśląca aktywność staje się wzorem, traci się obiektywizm. Osobni pacjenci w tym okresie charakteryzują się goryczą, bezdusznością, nieposłuszeństwem, konfliktem, nietaktem, urazą. Inni, wręcz przeciwnie, stają się nieostrożni, zbyt miękcy, rozmowni, a nawet śmieszni. Często dochodzi do utraty granic moralnych, zasady moralne są odrzucane. Typowa jako aseksualność i perwersja percepcji seksualnej. Pamięć jest bardzo dotknięta. Charakterystyczne jest, że pacjenci doskonale pamiętają wydarzenia z "dawno minionych dni", ale zapominają o wszystkim, co wiąże się z dzisiejszym dniem. Stary człowiek, cierpiący na demencję, może zapomnieć o swojej lokalizacji, stracić tymczasową orientację. Ma halucynacje, które akceptuje bezwarunkowo jako rzeczywistość (nie ma sensu udowadniać mu niczego w takiej sytuacji). W stosunku do ich rdzennych mieszkańców, pacjenci często zaczynają wykazywać brak motywacji agresji: wyrażają podejrzenia, oskarżenia. Objaw ten zwykle staje się najcięższy dla krewnych pacjenta. W późnych stadiach demencji starczej są dołączone objawy neurologiczne: reakcja uczniów na światło pogarsza się; zanik mięśni; jest małe drżenie palców i dłoni; kroki się skracają, chód staje się "tasowaniem" pacjent traci na wadze; pojawiają się oznaki obłędu. Choroba Alzheimera i otępienie starcze Demencja to szereg zaburzeń neurodegeneracyjnych, które obejmują wiele podobnych patologii. Różnice te tłumaczy się porażką różnych oddziałów mózgu, a także różnymi manifestacjami klinicznymi i przyczynami. Tak więc, zgodnie z lokalizacją głównego kierunku zmian zwyrodnieniowych, istnieją takie warianty demencji: Otępienie korowe, które jest spowodowane uszkodzeniem kory mózgowej. Do tego typu należą otępienie alkoholików, choroba Alzheimera. Podobne patologie są związane z utratą pamięci i zaburzeniami poznawczymi. Demencja podkorowa jest spowodowana uszkodzeniem struktur podkorowych, które występują u pacjentów z chorobą Parkinsona, chorobami Huntingtona itp. Typowymi oznakami wymienionych patologii są spowolnienie umysłowe, zaburzenia motoryczne. Demencja mieszana oznacza uszkodzenie zarówno struktur korowych, jak i podkorowych. W tym przypadku kliniczny obraz patologii ma charakter łączny. Typową chorobą wariantu mieszanego jest otępienie naczyniowe. Otępienie wieloogniskowe jest najbardziej agresywnym rodzajem patologii. Choroba charakteryzuje się powstawaniem wielu zmian chorobowych w praktycznie wszystkich obszarach mózgu, co objawia się wszystkimi dobrze znanymi objawami zaburzeń neurodegeneracyjnych. Przykładem tej opcji jest choroba Creutzfeldta-Jakoba. Jeśli weźmiemy pod uwagę takie pojęcia, jak otępienie starcze, demencja, to są to podobne nazwy dla wszystkich tych samych patologii neurodegeneracyjnych, reprezentowanych przez wyżej wymienione choroby i zespoły. [38], [39], [40], [41] Gradacja W medycynie istnieją trzy etapy związane z otępieniem starczym: Na łatwym etapie degradacja w sferze zawodowej jest typowa, utrata umiejętności społecznych i interesów. Jednak te czynniki z reguły nie zwracają na siebie uwagi i nie wpływają jeszcze na jakość życia pacjenta. W fazie środkowej pacjent wymaga już nadzoru zewnętrznego i nadzoru. Osoba ma problemy z orientacją przestrzenną i pamięcią. Złożoności mogą pojawić się nawet w życiu codziennym - na przykład podczas korzystania z banalnych urządzeń gospodarstwa domowego. Poważnemu etapowi towarzyszy pogorszenie wszystkich poprzednich objawów. Starzec, który cierpi na demencję starczą, już potrzebuje systematycznej opieki, ponieważ sam nie jest w stanie poradzić sobie z niczym. Sam nie może już jeść, myć ani zmieniać ubrania. [42], [43], [44] Komplikacje i konsekwencje Demencja starcza rozwija się stopniowo, czemu towarzyszą nowe i coraz bardziej podstępne konsekwencje: oznaki procesów degradacji zostają wzmocnione: cierpi pamięć, emocjonalna i silna wola, myślenie jest zahamowane; istnieje dezorganizacja umiejętności mówienia, pacjent mówi coraz rzadziej, często nie na miejscu; manifestacje psychotyczne rozwijają się w postaci halucynacji i stanów maniakalnych; problemy w sferze mentalnej są uzupełniane przez zaburzenia somatyczne, które z kolei najczęściej stają się przyczyną śmierci. Ogólne powikłania u pacjentów z demencją starczą mogą wyglądać następująco: Zaburzenia snu. Chorzy ludzie często wędrują w nocy, aw dzień są w stanie uśpienia; nie mogę spać przez długi czas, bez celu spędzając czas. Nadpobudliwość i agresywność. Pacjenci są agresywni, reagują na własne lęki, sytuacje fikcyjne. Taka reakcja może być spowodowana nadmiernym podejrzeniem, manią i stanami halucynogennymi. Wcześniej dobry stary człowiek może stać się złośliwy, mściwy i cyniczny. Halucynacje. Halucynacje przeszkadzają wielu pacjentom: wizje są zwykle jasne, szczegółowe. Mogą wpływać na zachowanie, ponieważ przy długich i obsesyjnych wizjach percepcja otaczającej rzeczywistości jest zakłócona. Stany urojone, uzupełnione halucynacjami i konfabulacjami. Pacjenci są zdominowani przez manię prześladowania lub obrażeń, zaburzona jest tożsamość przestrzenna i osobista ("to nie jest moje mieszkanie", "nie moja żona" itp.). Występuje nasilenie zaburzeń poznawczych. Stany depresyjne. Depresja może odwiedzić pacjenta już we wczesnych stadiach choroby, ponieważ jest to rodzaj mentalnej odpowiedzi na powstawanie problemów z pamięcią i myśleniem. Jeśli pacjent nadal ma samokrytycyzm, zaczyna odczuwać własną porażkę. Depresji mogą towarzyszyć ataki lękowe i okresy udręki i hipochondrii. Chory staje się współczujący, obolały, ospały, pozbawiony inicjatywy. Kiedy dochodzi do naruszenia snu i apetytu, dochodzi do wycieńczenia. Częsta lub długotrwała depresja pogarsza rokowanie demencji starczej, dlatego lekarze często przepisują leki przeciwdepresyjne, aby poprawić samopoczucie i jakość życia chorego starca. Urazy: siniaki, złamania. U osób starszych kości są bardziej kruche z powodu procesów osteoporozy. Nie jest tajemnicą, że starzy ludzie często cierpią z powodu braku koordynacji, a niebezpieczeństwo zranienia wzrasta wielokrotnie. W przypadku demencji starczej, zmian chodu często obserwuje się zawroty głowy. A na tle roztargnienia pacjent może spaść praktycznie na równe miejsce. Złamania u pacjentów z otępieniem starczym nie są rzadkie - takie urazy mogą unieruchomić ofiarę przez kilka miesięcy lub nawet lat. Inne nieprzyjemne powikłania demencji starczej to: utrata kontroli nad oddawaniem moczu i defekacją; pojawienie się chorób skóry, wysypki pieluszkowe i odleżyny. Utrata umiejętności higieny w demencji starczej Osoby cierpiące na demencję starczą zawsze prędzej czy później mają problemy z higieną osobistą. W wyniku upośledzenia umysłowego pacjenci zaczynają zaniedbywać procedury higieniczne. Do tego trzeba być gotowym, aby krewni zawsze uważnie monitorowali, myli pacjenta, czy robi to jakościowo. Podejście do tej kwestii powinno być możliwie jak najdelikatniejsze, aby nie urazić i nie upokorzyć już i tak podatnego na zranienie starca. Szczególnym artykułem higieny jest opieka chorego, który nie ma już kontroli nad oddawaniem moczu i wypróżnianiem. Pacjent może po prostu "zapomnieć" na czas, aby pójść do toalety lub "zgubić się" we własnym mieszkaniu w poszukiwaniu toalety. Jeśli problemy dotyczą konkretnie powyższych sytuacji, możesz spróbować znaleźć wyjście: na drzwiach do toalety powinien być przyklejony wizerunek toalety, aby dać pacjentowi orientację; Drzwi do latryny powinny być uchylone, aby uniknąć trudności z ich otwarciem; Ubrania pacjenta powinny być łatwo rozpięte i usunięte, aby podczas chodzenia do toalety nie występowały żadne problemy; niektórzy starzy mężczyźni, krótko przed bezpośrednim pragnieniem oddania moczu lub wypróżnienia, zaczynają zauważalnie się martwić, zamieszać, zmieniać swoją pozę; te objawy często pozwalają "obliczyć" moment, aby w odpowiednim czasie doprowadzić pacjenta do toalety. Na późnym etapie demencji starczej zaleca się stosowanie specjalnych pieluszek i pieluszek przeznaczonych dla osób dorosłych. [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55] Diagnostyka demencja starcza Pomimo mnóstwa charakterystycznych objawów, nie jest tak łatwo natychmiast zidentyfikować demencję starczą u osoby starszej: funkcjonalne i organiczne zaburzenia psychiki wymagają złożonego podejścia diagnostycznego. Oczywiście podstawą właściwej diagnozy jest badanie i przesłuchiwanie pacjenta podczas wstępnej konsultacji lekarskiej. Lekarz przede wszystkim zapyta: jakie bolesne oznaki stały się powodem poszukiwania pomocy medycznej; które mogą powodować rozwój choroby (częste spożywanie alkoholu, infekcje, uraz, silny stres, przyjmowanie leków psychoaktywnych); od jakiego wieku krewni zaczęli zauważać podejrzane objawy u danej osoby; czy pacjent miał problemy z zapamiętywaniem informacji, czy zdolność wyrażania myśli była odważna, czy zachowano introspekcję i planowanie; czy są jakieś problemy w domu; czy nastrój pacjenta często się zmienia. Etap głosowania jest również ważny dla różnicowania starczej demencji z pseudodementii, oligofrenii i innych wariantów demencji. Ponadto diagnoza różnicowa obejmuje zapewnienie specjalnych psychologicznych "testów na demencję". Test Mini-Cog ocenia jakość mechanizmu pamięci krótkoterminowej oraz koordynację przestrzenno-wizualną. Czas trwania testu - nie więcej niż pięć minut. Lekarz oferuje pacjentowi zapamiętanie trzech słów o innym znaczeniu (na przykład "herbata, stół, ołówek"). Następnie pacjent rysuje tarczę zegarową ołówkiem i zaznacza czas 9:15. Następnie lekarz prosi pacjenta o wypowiedzenie trzech sugerowanych wcześniej słów. Wśród złożonych testów bardzo popularne są KSHOPS (MMSE) i BLD (FAB). KSHOPS - skala, która ocenia stan psychiczny, pozwala określić jakość mowy, uważność, pamięć, a także orientację czasową i przestrzenną pacjenta. Jakość ocenia się według punktów: jeśli pacjent otrzymuje 24 punkty lub mniej, oznacza to obecność poważnego upośledzenia funkcji poznawczych. BPD jest w stanie potwierdzić otępienie czołowe u ludzi. Jeśli pacjent otrzymuje mniej niż jedenaście punktów, diagnoza może zostać uznana za potwierdzoną. Ponadto, po przeprowadzeniu wymienionych badań, przeprowadza się test oceniający codzienną aktywność. Ta metoda obejmuje odpowiedzi na dziesięć pytań, które charakteryzują codzienne nawyki pacjenta. Jeśli osoba otrzymała mniej niż 24 punkty zgodnie z SSHRS, a następnie odpowiedziała negatywnie przynajmniej na jedno z dziesięciu pytań, wówczas lekarz bez wątpienia może ustalić diagnozę demencji starczej. Aby zweryfikować poprawność diagnozy, należy przepro- wadzić szereg dodatkowych badań: badanie krwi (ogólne kliniczne, biochemiczne); określenie równowagi hormonalnej (najpierw bada się funkcję tarczycy); analizy na obecność kiły i ludzkiego wirusa upośledzenia odporności. Diagnostykę instrumentalną w demencji starczej reprezentują takie procedury diagnostyczne: obrazowanie metodą komputerową i rezonansu magnetycznego (badany jest mózg); encefalografia; diagnostyka ultrasonograficzna naczyń mózgowych; metody tomografii emisyjnej (jedno i dwufotonowe CT); nakłucie lędźwiowe (w niektórych przypadkach). W razie potrzeby należy skorzystać z pomocy i porady wąskich specjalistów (okulista, psychiatra, endokrynolog itp.). Często konieczne jest odróżnienie otępienia starczego od pseudodementii, co jest konsekwencją przedłużonego stanu depresyjnego. Aby wyjaśnić diagnozę, należy zastosować testy psychologiczne, a także test z deksametazonem. Istota próbki jest następująca: u pacjenta z otępieniem starczym, po podaniu leku zmniejsza się zawartość kortyzolu we krwi; u pacjenta z pseudodementacją zawartość kortyzolu nadal mieści się w normalnym zakresie. Ważne jest również odróżnienie pierwotnej demencji od wtórnej demencji. Jaka jest różnica między chorobą Alzheimera a starczą demencją? Choroba Alzheimera jest w rzeczywistości początkowym etapem rozwoju starczej korowej otępienia. Możesz nazwać tę patologię, jako rodzaj demencji i rodzaj starczej demencji. Dlatego lekarze zwykle nie różnicują tych stanów chorobowych ze względu na wspólne patogenetyczne, kliniczne i terapeutyczne aspekty. [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67] Z kim się skontaktować? Leczenie demencja starcza Medycyna nie ma żadnej jedynej terapeutycznej zasady, którą można by zastosować wszędzie, by zahamować rozwój demencji starczej. Dla każdego pacjenta leczenie wybiera się indywidualnie, co łatwo tłumaczyć dużą liczbą patogenetycznych kierunków, które mogą prowadzić do takiej choroby. Oczywiście, krewni pacjenta są natychmiast ostrzegani, że demencja starcza jest uznawana za proces nieodwracalny i nie ma możliwości całkowitego wyeliminowania patologii. Szczegółowe informacje na temat metod leczenia otępień starczych znajdują się w tym artykule. Zapobieganie Wszyscy wiedzą: w celu zapobiegania chorobom układu oddechowego należy rzucić palenie, a aby zapobiec zawałowi mięśnia sercowego, należy regularnie ćwiczyć i chodzić na świeżym powietrzu. Ale czy można zapobiec rozwojowi demencji starczej? Niestety, medycyna wciąż nie jest w stanie dokładnie określić przyczyny początku choroby, dlatego nie opracowano konkretnych metod jej zapobiegania. Oczywiście głównym czynnikiem ryzyka jest wiek. Na przykład w Wielkiej Brytanii co trzeci stary człowiek, który przekroczył próg 95 lat cierpi na demencję starczą. Co mówią o tym lekarze? Ważne jest monitorowanie pracy układu sercowo-naczyniowego, minimalizując ryzyko powikłań z jego strony. Palenie powinno być porzucone raz na zawsze. Musimy walczyć z otyłością, dobrze jeść, ćwiczyć regularnie, monitorować poziom cholesterolu we krwi i poziom cukru we krwi, monitorować ciśnienie krwi. [68], [69], [70], [71], [72], [73] Prognoza Ciężki przebieg demencji starczej jest charakterystyczny dla wczesnego rozwoju choroby. Prognoza jakości jest również zależny od stopnia i jakości stała się trwałym leczenie: jeżeli pacjent starannie i regularnie bierze leki na receptę, starają się być aktywne fizycznie, terminowe odwołuje się do lekarza o innych anomalii fizycznych, dalszy przebieg choroby można uznać za stosunkowo korzystne. Całkowite zatrzymanie rozwoju demencji starczej jest dziś niemożliwe. Leczenie powinno być zrobione: dzięki temu życie starszych pacjentów będzie wygodniejsze i stabilniejsze. Ile żyć z demencją starczą? Pomimo faktu, że każdy przypadek demencji starczej jest indywidualny, istnieją również statystyki, wskaźniki, które rozważymy. Uważa się, że po rozpoznaniu otępienia pacjent żyje średnio od siedmiu do dziesięciu lat. Ale zdarzają się przypadki, gdy pacjent żył 20, a nawet 25 lat. Co może wpłynąć na długość życia osób starszych z otępieniem starczym? Przede wszystkim jest to jakość opieki nad chorym. Jeśli bliscy ludzie wykazują cierpliwość, współczucie i są gotowi w każdej chwili, aby przyjść z pomocą - wtedy w takich rodzinach pacjenci z demencją mają wszelkie szanse, aby żyć dłużej. Do innych czynników długowieczności należy przypisać aktywność fizyczną, regularne ćwiczenia rozwijające zdolności intelektualne, pełną dietę witaminizowaną. Lekarze uważają, że czynniki te mogą wpływać na oczekiwaną długość życia pacjenta z otępieniem starczym. [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80] Niepełnosprawność w demencji starczej Demencja starcza odnosi się do nabytych chorób. Oczywiście, pacjent, który cierpi na tę chorobę, w większości przypadków nie jest w stanie nie tylko pracować, ale także angażować się w samoobsługę. Pacjent stopniowo traci praktyczne umiejętności, jego pamięć słabnie, depresja i apatia często występują, więc często wymaga zewnętrznej opieki i obserwacji. Dlatego demencja starcza jest prawdziwym powodem rejestracji niepełnosprawności. Jedyny warunek: pacjent musi wydać pełnomocnictwo, ponieważ jest mało prawdopodobne, że będzie w stanie obsłużyć rejestrację niezależnie. Niepełnosprawność jest przywłaszczona, biorąc pod uwagę rodzaj choroby i stopień niepełnosprawności. Jednak większość pacjentów z chorobą taką jak otępienie starcze, wyznacza pierwszą grupę bez okresu ważności. Wyjątkiem może być pierwszy, łagodny etap choroby. [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88] Translation Disclaimer: The original language of this article is Russian. For the convenience of users of the iLive portal who do not speak Russian, this article has been translated into the current language, but has not yet been verified by a native speaker who has the necessary qualifications for this. In this regard, we warn you that the translation of this article may be incorrect, may contain lexical, syntactic and grammatical errors. Opieka nad osobą z demencją ma ogromny wpływ na opiekunaWpływ emocjonalny na opiekunaPozytywny wpływ emocjonalny na opiekunaNegatywny wpływ emocjonalny na opiekunaOgólny wpływ na opiekuna zajmującego się chorym na demencjęDodatkowe problemy występujące w nieformalnej opieceWpływ ekonomiczny na opiekunaDemencja starcza – jak sobie radzić?Jak komunikować się z pacjentem cierpiącym na demencję?Demencja starcza – jak postępować z chorym, który ma problemy z jedzeniem?Demencja – jak postępować gdy chory przyjmuje mniej jedzenia niż dotychczas?Jak pomóc osobie z demencją starczą w jedzeniu? Starsze osoby cierpiące na demencję w dużej mierze są zależne od wsparcia, miłości oraz pomocy rodziny i opiekunów. Aby móc właściwie opiekować się osobą z demencją, opiekun musi być obdarzony dużą dozą empatii, cierpliwości i byłoby idealnie, gdyby posiadał już doświadczenie w opiece nad osobą z demencją. Opieka nad osobą z demencją ma ogromny wpływ na opiekuna Opieka nad chorym z demencją starczą odbija się we wszystkich sferach życia opiekuna. Przede wszystkim ma wpływ na sferę socjalną, fizyczną i psychiczną. Może również wpływać na ekonomiczną część życia, co jest bardzo częste zwłaszcza w przypadku nieformalnych opiekunów. Tacy opiekunowie – najczęściej członkowie rodziny – są jeszcze bardziej obciążeni negatywnym wpływem opieki nad osobą chorującą na demencję. Wielu nieformalnych opiekunów ma poza opieką pełnoetatową pracę, co w połączeniu z opieką nad chorym po godzinach pracy sprawia, że codzienne życie takiego opiekuna nie należy do łatwych. Wpływ emocjonalny na opiekuna Według badań naukowych, opieka nad osobą z demencją może mieć zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na opiekuna. Pozytywny wpływ emocjonalny na opiekuna Poczucie bycia potrzebnym Większa samoświadomość Rozwój osobisty i duchowy Satysfakcja z niesienia pomocy potrzebującym Negatywny wpływ emocjonalny na opiekuna Mieszkanie z pacjentem chorym na demencję oznacza podwyższony poziom stresu podwyższone ryzyko zachorowania na depresję u rodzinnych nieformalnych opiekunów jest możliwość wystąpienia syndromu zwanego “carer burden”, czyli „brzemię opiekuna” – czyli rodzaj poczucia ciągłego obciążenia psychicznego opieką nad osobą chorą. Jest to rodzaj stresu związany z faktem bycia opiekunem i nieustającego wrażenia, że jest się odpowiedzialnym za osobę pozostającą pod opieką możliwość wystąpienia problemów ze snem, które mogą przerodzić się w bezsenność Ogólny wpływ na opiekuna zajmującego się chorym na demencję Permanentny stres związany z opieką nad osobą chorą na demencję może negatywnie wpływać również na ciało opiekuna. Długotrwały stres jest bardzo niebezpieczny dla opiekunów. Na co może wpłynąć taki długotrwały stres: Może wpłynąć na system odpornościowy Przyczynia się do rozwoju nadciśnienia Jest odpowiedzialny za podwyższone ryzyko zachorowania na choroby układu krążenia Powyższe choroby stwarzają duże zagrożenie dla organizmu. Problem może być jeszcze poważniejszy w przypadku opieki domowej nad pacjentem, który jest krewnym opiekuna – taki opiekun jest jeszcze bardziej narażony na wystąpienie wyżej wymienionych negatywnych skutków zdrowotnych sprawowania opieki nad chorym na demencję. Dodatkowe problemy występujące w nieformalnej opiece Wpływ ekonomiczny na opiekuna Koszt całkowity opieki nad osobą z demencją to nie tylko pieniądze wydane bezpośrednio na opiekę, ale w przypadku nieformalnych opiekunów, to również czas, który opiekun spędza z osobą pozostającą pod jego opieką. Zdarza się, że opiekunowie rodzinni muszą zaprzestać wykonywania pracy zarobkowej (np. przechodzą na wcześniejszą emeryturę). Taki dochód utracony również zalicza się do kosztów związanych z opieką. Demencja starcza – jak sobie radzić? Opieka nad osobą z demencją niesie za sobą wiele wyzwań. Demencja może objawiać się utratą pamięci, problemami w komunikacji czy ogólną dezorientacją. Mogą to być różne problemy, dlatego też nie ma jednej łatwej wskazówki lub rady na temat tego, jak opiekować się osobą chorą na demencję. Można jednak stwierdzić, że przestrzeganie pewnych uniwersalnych zasad dotyczących opieki nad osobą z demencją może bardzo ułatwić codzienne zmagania opiekuna. Demencja – jak się opiekować? Cierpliwość jest cnotą. Dla pacjentów cierpiących na demencję zwykłe sprawy dnia codziennego mogą być dużym utrudnieniem. W związku z tym opiekun powinien być dla nich ułatwieniem. Powinien on rozumieć, że pewne czynności i pozornie łatwe sprawy są dla nich trudniejsze i wymagają więcej czasu. Tacy chorzy potrzebują cierpliwego opiekuna, który będzie ich traktował z szacunkiem. Prostota jest najlepsza. Opiekun osoby z demencją powinien zadbać, aby środowisko, w którym żyje podopieczny było spokojne i tak proste, jak to tylko możliwe. Należy ograniczyć wszelkie możliwe czynniki rozpraszające. Atmosfera powinna być spokojna. Można na przykład włączyć bardzo delikatną muzykę, użyć delikatnego odświeżającego zapachu w pomieszczeniu oraz zadbać by oświetlenie było delikatne i nie za mocne. Mów prosto i wyraźnie. W przypadku opieki nad chorymi z demencją jedynie proste i precyzyjne komunikaty są efektywne, szczególnie w późniejszych stadiach rozwoju choroby. Czasem zwykła obecność może zmienić wszystko. Staraj się utrzymywać miłą atmosferę podczas opieki nad osobą cierpiącą na demencję. Jeśli to możliwe, staraj się rozśmieszać podopiecznego. Nie bez powodu mówi się, że śmiech to najlepsze lekarstwo na wszystko. Jak komunikować się z pacjentem cierpiącym na demencję? Komunikacja z osobą chorą na demencję jest bardzo różna od komunikacji z osobą zdrową. Opiekun musi być cierpliwy I mieć świadomość, że chory może miewać lepsze i gorsze dni. Osoba pozostająca pod opieką powinna czuć się bezpiecznie, co znacznie ułatwi dialog. Komunikacja powinna być jasna, prosta i krótka. Opiekun powinien powtarzać niezrozumiałe fragmenty swojej wypowiedzi tyle razy, ile jest to potrzebne. Może się powiem zdarzyć, że rozmówca cierpiący na demencję nie zrozumie wypowiedzi, nawet jeśli dotyczy czegoś co wydarzyło się przed chwilą, ponieważ po prostu zapomni co się stało. Trzeba to mieć na uwadze i cierpliwie podchodzić to tego typu sytuacji. Opiekun nie powinien zadawać pytań, które mogą w pewien sposób sprawdzać pamięć krótkotrwałą chorego. Ta pamięć jest bowiem silnie skorelowana z demencją. Dlatego też pytania typu: “pamiętasz kto odwiedził nas wczorajszego wieczora?” mogą skutkować jedynie odpowiedzią “nie” oraz poczuciem upokorzenia podopiecznego Należy za wszelką cenę unikać tego typu sytuacji. Nie jest także zalecane używanie sarkazmu czy ironii. Osoba cierpiąca na demencję z pewnością nie zrozumie tego typu przekazu i może on wprowadzić tylko niepotrzebny zamęt. W najgorszym razie osoba z demencją może się po prostu poczuć urażona lub zraniona. Demencja starcza – jak postępować z chorym, który ma problemy z jedzeniem? Problemy z jedzeniem bardzo często występują wśród osób chorych na demencję. Dlaczego jednak do tego dochodzi? Dlaczego chorzy przestają jeść lub mają problem z jedzeniem? To może być spowodowane ogólnym osłabieniem, kiedy to mięśnie odpowiedzialne za przełykanie stają się słabe i uniemożliwiają swobodne połykanie. Wówczas mózg nie kontroluje przełykania właściwie. Przełykanie może być wówczas utrudnione albo całkowicie uniemożliwione. Dodatkowe problemy, jak pleśniawki, afty czy drobne rany w jamie ustnej mogą dodatkowo wpłynąć na pogorszenie funkcji jedzenia. Demencja – jak postępować gdy chory przyjmuje mniej jedzenia niż dotychczas? Pierwszą, najważniejszą zasadą w przypadku żywienia chorych na demencje jest to, aby chory jadł samodzielnie tak długo, jak to tylko jest możliwe, nawet jeśli są to małe porcje. Normalne jedzenie spożyte w sposób tradycyjny jest zawsze lepsze od żywienia przez sondę. Tego typu mechaniczne żywienie powinno być używane tylko w wypadkach, gdy nie ma już innego wyjścia i chory nie jest w stanie nic spożyć samodzielnie. Zakładanie sondy czy aplikowanie kroplówek to zawsze stress dla chorego. A chory na demencję w szczególności bardzo się stresuje, ponieważ niejednokrotnie nie rozumie co się z nim dzieje i że takie procedury mają na celu ułatwienie mu życia. Chory może uznać, że ktoś chce mu zrobić krzywdę. Często zdarza się zatem, że osoby podłączone do sondy próbują wyrwać sobie rurki doprowadzające i nie przyjmują tego typu pomocy. Zauważono, że sposób odżywiania osoby chorej na demencję wpływa na długość jej życia. Jedna trzecia pacjentów z zaawansowaną demencją, którzy mają podłączoną sondę żywieniową, umiera w ciągu miesiąca od jej założenia. Wydaje się zatem, że tradycyjne odżywianie, nawet w formie bardzo małych porcji, jest dużo lepsze niż wspomagane żywienie. Jak pomóc osobie z demencją starczą w jedzeniu? Żywienie I karmienie osób cierpiących na demencję, zwłaszcza w bardziej zaawansowanych stadiach choroby, może być bardzo trudne. Poniższe wskazówki mogą pomóc w zachęceniu chorego do jedzenia. Daj osobie chorej wystarczająco dużo czasu na posiłek. Ponieważ osoby chore na demencję mogą mieć problem z przełykaniem, powinno się dać im wystarczająco dużo czasu na swobodne spożycie posiłku. Należy im również przypominać, aby przełykali pokarm powoli, aby uniknąć zakrztuszenia się czy problemów z przełykaniem. Znajdź ciche miejsce do spożycia posiłków, ogranicz czynniki rozpraszające. Miejsce, w którym osoba chora spożywa posiłek powinno być ciche i znajdować się z dala od popularnych „rozpraszaczy” typu telewizja czy głośna muzyka. Serwuj tylko proste posiłki. Posiłki wielodaniowe i skomplikowane nie mają w przypadku osoby chorej na demencję większego sensu. Wiele dań może po prostu wyglądać na bardzo skomplikowany posiłek lub może po prostu przytłaczać. Podawaj choremu po jednym posiłku, dopiero jak skończy, można mu podać np. drugie danie lub deser. Bądź otwarty na zmiany preferencji żywieniowych i ulubionych czy nielubianych dań. Osoba cierpiąca na demencje może nagle całkowicie zmienić swoje preferencje żywieniowe i może z dnia na dzień przestać lubić ulubioną potrawę czy nagle uwielbiać coś, czego jeszcze niedawno po prostu by nie ruszyła. Trzeba mieć tego świadomość i cierpliwie podchodzić do tego typu zmian. Upewnij się, że posiłek ma odpowiednią temperaturę. Osoba, która cierpi na demencję czasem nie jest w stanie stwierdzić czy posiłek jest ciepły, czy zimny. Dlatego przed podaniem trzeba sprawdzić temperaturę dania, aby zapobiec ewentualnym poparzeniom jamy ustnej czy uniemożliwić zjedzenie za zimnej potrawy. Używaj kontrastów na stole. Może się to wydawać dziwne, ale dla osoby cierpiącej na demencję odróżnienie dania od talerza czy talerza od podkładki lub stołu może być niezwykle trudne. Dlatego opiekun powinien zadbać o to, by jedzenie łatwo było odróżnić od talerza, np. poprzez użycie talerza w jaskrawym kolorze czy kontrastującego obrusu. Upewnij się, że podopieczny jada odpowiednią ilość posiłków. Osoba cierpiąca na demencję może albo chcieć unikać jedzenia danego posiłku, albo wręcz odwrotnie – może chcieć jeść ten sam posiłek (np. śniadanie) kilka razy, ponieważ nie pamięta dokładnie, kiedy ostatnio jadła. W gestii opiekuna leży dopilnowanie, by podopieczny zjadł odpowiednią ilość posiłków: by nie jadł ich ani za dużo, ani nie pomijał żadnego. Otępieniem starczym określano przypadki pierwotnego procesu zwyrodnieniowego mózgu, który prowadził do otępienia i dotyczył osób w wieku starczym, czyli ludzi po 65. roku życia. Liczne badania wykazały znaczne podobieństwo, a wręcz można powiedzieć, że równorzędność, otępienia starczego z obrazem choroby Alzheimera. Dlatego też zaczęto identyfikować otępienie starcze z tą właśnie chorobą, podkreślając jednakże późne jej wystąpienie. Czym jest choroba Alzheimera (demencja starcza)? Choroba Alzheimera jest zwyrodnieniową chorobą mózgu, w przebiegu której dochodzi do powstania zaburzeń tzw. wyższych funkcji umysłowych, takich jak pamięć, mowa czy też myślenie abstrakcyjne. Obecnie znane są czynniki, których obecność u zdrowej osoby zwiększa statystyczne prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby w przyszłości. Do czynników tych zalicza się przede wszystkim wiek po 65. roku życia, płeć żeńską, niski poziom wykształcenia, cukrzycę oraz posiadanie w rodzinie osoby, u której wcześniej została zdiagnozowana choroba Alzheimera. Dodatkowo, znanych jest też kilka mutacji genów, które powodują tzw. rodzinną postać choroby Alzheimera. Są to jednak bardzo rzadkie odmiany choroby o nieco innym przebiegu niż postać choroby nieuwarunkowana genetycznie (czyli postać sporadyczna). Zdarza się, że choroba Alzheimera zaczyna się rozwijać u pacjentów, którzy przeżyli traumatyczne wydarzenie lub byli poddani działaniu długo i mocno nasilonego stresu (miedzy innymi w przebiegu innej ciężkiej choroby, po pobycie w szpitalu, po udarze czy też po poważnym urazie głowy). Według obecnych danych kobiety zapadają na chorobę Alzheimera częściej niż mężczyźni, ponadto u kobiet choroba ta trwa dłużej (co związane jest z tym, że statystycznie kobiety żyją dłużej niż mężczyźni). Średni czas utrzymywania się objawów choroby wynosi około 10 lat, potem dochodzi do śmierci pacjenta. Jakie są objawy choroby Alzheimera? Początkowo objawy choroby Alzheimera, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, są bardzo niecharakterystyczne i mogą przypominać między innymi nerwicę ze stanami lękowymi lub depresję, czasami są to po prostu zaburzenia zachowania lub też różnego rodzaju dziwactwa. Z czasem do tych objawów zaczynają się też dołączać inne, dotyczące zaburzeń pamięci, zwłaszcza pamięci świeżej. Ponadto dochodzi też do upośledzenia zdolności do pracy, pojawiają się też zaburzenia afatyczne (afazja jest to zaburzenie funkcji językowych powstałe na skutek uszkodzenia mózgu). Początkowo zaburzenia te są bardzo dyskretne, jednak wraz z postępem choroby są one coraz bardziej nasilone. Do wczesnych objawów choroby Alzheimera należą również zaburzenia orientacji wzrokowo-przestrzennej. Chory, który jest jeszcze w pełni sprawny, nie potrafi np. wrócić do własnego domu, w którym mieszka od wielu lat. Powoli zaczyna rozwijać się zespół otępienny, który z biegiem czasu powoduje całkowitą bezradność chorych. Pacjenci mają coraz większy problem z zapamiętywaniem nowych rzeczy, często jednak bardzo dokładnie pamiętają różnego rodzaju fakty z zamierzchłej przeszłości, np. ze swojego dzieciństwa. Mowa pacjentów staje się coraz bardziej zubożała, nie pamiętają oni podstawowych słów. Często chorzy stają się też agresywni w zachowaniu w stosunku do innych osób, są też drażliwi, dochodzi do zaburzeń rytmu snu i czuwania (mają problemy ze snem w nocy, natomiast potrafią przespać cały dzień). Zdarzają się też omamy - pacjenci widzą i słyszą osoby, których nie ma w pobliżu chorego. W schyłkowej fazie choroby, pacjent nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, nie potrafi wykonywać codziennych czynności, miedzy innymi nie jest w stanie się ubrać, skorzystać z toalety czy też posługiwać się sztućcami przy jedzeniu. Pacjenci zaczynają mieć też problemy z poruszaniem się, są coraz bardziej narażeni na różnego rodzaju upadki oraz coraz więcej czasu spędzają leżąc w łóżku, pojawiają się problemy z utrzymaniem moczu i stolca oraz problemy z połykaniem, w tym okresie chorzy bezwzględnie wymagają stałej opieki innej osoby. Polecane dla Ciebie tabletka, koncentracja, pamięć zł kapsułki, odporność, niedobór witamin zł kapsułki zł płyn, niedobór witamin, niedobór minerałów, odporność zł Jak wygląda diagnostyka choroby Alzheimera? W przypadku podejrzenia choroby Alzheimera (bardzo często pierwsze podejrzenie wysuwa rodzina pacjenta, bowiem pacjent zaczyna się według swoich najbliższych dziwnie zachować, jego zachowanie różni się od dotychczasowego). Pacjent musi zostać dokładnie zbadany przez lekarza neurologa i psychiatrę. Istnieją specjalne kryteria diagnostyczne i testy (miedzy innymi jest to tzw. test zegara oraz krótka skala oceny stanu psychicznego – MMSE), na podstawie których specjalista jest w stanie postawić właściwą diagnozę. Ponadto w przypadku podejrzenia choroby Alzheimera wykonywane są też badania obrazowe, przede wszystkim jest to rezonans magnetyczny głowy, można też wykonać tomografie komputerową. Badania te nie służą jednak do postawienia rozpoznania choroby Alzheimera, a do wykluczenia innych potencjalnych przyczyn otępienia, jak np. guz mózgu, zmiany niedokrwienne czy też zmiany pourazowe. Jeśli lekarz zdiagnozuje u pacjenta chorobę Alzheimera, wtedy chory wymaga włączenia właściwego postępowania. Jak wygląda leczenie choroby Alzheimera? W chwili obecnej nie ma niestety leków, które są w stanie cofnąć powstałe już w mózgu zmiany, jak również nie są one w stanie zapobiec dalszemu rozwojowi choroby, mogą je one jedynie ewentualnie trochę spowolnić. W leczeniu stosuje się zatem leki przeciwdepresyjne, bowiem depresja jest częstym objawem towarzyszącym chorobie Alzheimera, wykorzystuje się też leki neuroleptyczne po to, aby opanować zaburzenia zachowania, przede wszystkim agresję, pobudzenie i bezsenność. Dodatkowo obecnie w leczeniu stosuje się też inhibitory esterazy acetylocholinowej, które mają za zadanie korzystnie wpływać na pamięć i zachowanie, nie hamują one jednak postępu choroby. Jako leki wspomagające można też stosować nicergolinę, witaminę E, lecytynę oraz wyciągi z miłorzębu japońskiego. Rokowanie w przebiegu choroby Alzheimera jest niestety niepomyślne, w przeciągu kilku lat, zwykle z powodu powikłań, choroba prowadzi do śmierci pacjenta. W ostatnim okresie życia chorzy wymagają stałej opieki rodziny, dlatego też choroba nie obciąża tylko chorego, ale także jego najbliższych. Opieka nad pacjentem cierpiącym z powodu otępienia starczego nie jest łatwa i wymaga od osoby sprawującej piecze nad chorym dużej cierpliwości i wyrozumiałości. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Grypa żołądkowa – przyczyny, objawy. Ile trwa, jak długo można zarażać? Grypa żołądkowa (grypa jelitowa, „jelitówka", nieżyt żołądkowo-jelitowy) to wirusowa infekcja układu pokarmowego, której towarzyszą przede wszystkim biegunka i wymioty. Jest wycieńczającym organizm schorzeniem i może potrwać kilka dnia. Niezwykle istotne jest, aby pacjent z grypą jelitową dbał o nawodnienie organizmu oraz przestrzegał kilku zasad związanych z lekkostrawną dietą. Co jeść podczas grypy jelitowej, jak dużo płynów podawać dziecku oraz które probiotyki wybrać, aby wspierać jelita w walce z infekcją? Szkorbut – przyczyny, objawy i zapobieganie Szkorbut – choć kojarzy się głównie z osadzonymi w odległej historii opowieściami o przygodach marynarzy – stanowi nadal istniejące schorzenie. Gnilec, czyli inaczej właśnie szkorbut, to wielonarządowa choroba związana z niedoborem lub zupełnym brakiem w organizmie kwasu askorbinowego. Warto wiedzieć, w jaki sposób można jej uniknąć, a także co zrobić w przypadku zdiagnozowania szkorbutu. Krwiomocz – przyczyny, objawy i leczenie Krwiomocz, czyli hematuria, jest to stwierdzenie w badaniu ogólnym moczu obecności erytrocytów, czyli krwinek czerwonych. Wyróżnia się dwa rodzaje krwiomoczu: mikrohematurię oraz makrohematurie. Przyczyny krwiomoczu mogą być różne. Część z nich jest jedynie tymczasowa i niegroźna, a inne stanowią zagrożenie dla zdrowia. Co zrobić, kiedy w moczu znajduje się krew, jak wygląda leczenie krwiomoczu i czy krwiomocz w ciąży jest groźny dla dziecka? Róża - choroba skóry. Przyczyny, objawy i leczenie Róża jest zakaźną chorobą skóry wywoływaną przez paciorkowce beta-hemolizujące. Nie należy jej mylić z różyczką, która jest inną jednostką chorobową. Róża to zapalenie skóry i tkanki podskórnej rozprzestrzeniające się wzdłuż naczyń chłonnych skóry (powierzchowne zapalenie naczyń chłonnych). Tiki nerwowe – przyczyny, rozpoznanie, leczenie Tiki nerwowe to utrudniająca normalne funkcjonowanie przypadłość, która potrafi naprawdę uprzykrzyć życie dotkniętej nią osoby. Pozornie drobne i nieistotne odruchy, w wymiarze społecznym zadają ból obarczonej nimi osobie, ściągając nieprzychylną uwagę otoczenia, niezrozumienie i przyczepiając jej łatkę dziwaka. Zespół Touretta – objawy, przyczyny, leczenie Zespół Touretta to obciążająca społecznie przypadłość, która polega na niekontrolowanych tikach nerwowych, ale także werbalnych, jakie wykazuje dotknięty nią pacjent. Nieprzewidywalność tej choroby, a także nietypowość zachowań, które składają się na tiki, powoduje, że osoby z zespołem Touretta – pomimo, iż nie są upośledzone intelektualnie i mogą normalnie funkcjonować - mają problemy z adaptacją w społeczeństwie. Ból kręgosłupa lędźwiowego — przyczyny i leczenie Na ból kręgosłupa lędźwiowego przynajmniej raz w życiu uskarża się prawie każdy człowiek. Niestety zwykle tego typu dolegliwości odczuwane są znacznie częściej. Odcinek lędźwiowy to bolesne miejsce głównie u ludzi dorosłych, choć czasami ból mogą też odczuwać dzieci – jest on uporczywy, potrafi naprawdę uprzykrzyć życie i uniemożliwić normalne funkcjonowanie. Niekiedy jest tak silny, że powoduje fizyczne unieruchomienie pacjenta, czasami nawet na dłuższy czas. Zgryz przewieszony – jakie metody leczenia się stosuje? Zgryz przewieszony to wada zgryzu, której istotą jest mijanie się powierzchni żujących zębów bocznych górnych i dolnych. Wśród przyczyn tej wady zgryzu wymienia się między innymi asymetryczne poszerzenie szczęki, nieprawidłowe położenie zawiązków zębów czy czynniki genetyczne. Ważne jest podjęcie jak najszybszego leczenia. Terapia u dzieci może obejmować szlifowanie zębów, szeroko stosuje się terapię z wykorzystaniem aparatów ortodontycznych. Szacuje się, że do roku 2030, liczba Amerykanów w wieku 65 lat i wyżej, będzie stanowiła 20% całej populacji kraju. Wraz z rosnącą populacją starzejących się obywateli, zaczęto przykładać większą uwagę do jakości życia seniorów, zarówno w kontekście fizycznym, jak i psychicznym. Prawdy i mity o starzeniu się Niestety, zazwyczaj przekonania dotyczące zdrowia psychicznego osób starszych, okazują się być nieprawdą. Na przykład, często przyjmuje się, iż osoby starsze są bardziej narażone na doświadczanie zaburzeń natury psychicznej niż młodzi dorośli. Uważa się też, że dotyka ich smutek i samotność, a także strach przed śmiercią i umieraniem. Bardzo często zakłada się, że amerykańskie rodziny porzucają krewnych, którzy są w podeszłym wieku i że seniorzy prawie zawsze cierpią na demencję. Biorąc pod uwagę, iż żadne z tych twierdzeń nie jest potwierdzone, obalenie powszechnie przyjmowanych mitów jest pierwszym, koniecznym krokiem ku lepszemu zrozumieniu zaburzeń psychologicznych częstych u osób starszych oraz występujących w kontekście starzenia się. Zdecydowana większość seniorów jest szczęśliwa i zadowolona z życia. Niektóre badania pokazują, iż przejawiają oni mniejszy strach przed śmiercią oraz większą jej akceptację w porównaniu do ludzi młodych i w średnim wieku. Rodziny zaś z reguły pozostają blisko ludzi starszych, zarówno emocjonalnie, jak i lokalizacyjnie – nawet jeśli seniorzy mieszkają w domach spokojnej starości. I choć demencja jest bardziej powszechna w podeszłym wieku, to jednak nie stanowi typowej przypadłości każdego starszego człowieka. Zmiany w zakresie procesów myślowych pojawiające się wraz z wiekiem są z reguły nieszkodliwe i polegają na niegroźnym zapominaniu i trudności ze znalezieniem słów w codziennej konwersacji. A zatem, jeśli seniorzy cierpią z powodu wyraźnych psychologicznych upośledzeń i zaburzeń, nie można zrzucać tego jedynie na karb wieku. Bardziej przyczyniają się ku temu zmiany w otoczeniu społecznym i fizycznym, brak wsparcia ze strony bliskich lub długotrwałe trudności rozmaitej natury i to te czynniki powinny być uznawane jako przyczyniające się do rozwoju i trwania zaburzeń u osób starszych. Zdawanie sobie sprawy z normalnych i naturalnych zmian występujących podczas procesu starzenia się, toruje drogę to właściwej oceny oraz leczenia, gdy problemy zaistnieją. Informacje ogólne Generalnie zaburzenia psychiczne są mniej powszechne wśród osób starszych niż tych w średnim wieku. Przypadki poważnej depresji, zaburzeń lękowych czy uzależnień od narkotyków stają się rzadsze wraz z wiekiem. Niektóre trzonowe symptomy chronicznych zaburzeń psychicznych mogą nawet złagodnieć z upływem czasu. Na przykład, halucynacje i omamy, dotykające chorych na schizofrenię, mają tendencję do słabnięcia. Niestety jednak, starsi ludzie borykający się z problemami psychicznymi, mają znacznie mniejsze szanse, niż ludzie młodzi, na otrzymanie efektywnego leczenia. Prawdopodobieństwo, że będą poszukiwali diagnozy i leczenia jest również mniejsze. A jeśli nawet, to zazwyczaj terapia jest mniej intensywna, symptomy diagnozuje się jako nieustępliwe i trudne w leczeniu, a proponowane metody terapii częściej zakładają stosowanie środków farmakologicznych niż podjęcie terapii poznawczo-behawioralnej. Fakty te uwypuklają znaczenie uświadomienia sobie dostępności wielorakich opcji leczenia osób starszych doświadczających problemów w zakresie zdrowia psychicznego. Możliwe zaburzenia psychiczne Depresja Podczas gdy krótkotrwałe poczucie smutku, żalu czy straty są w starszym wieku typowe, utrzymująca się depresja, w znaczący sposób zaburzająca funkcjonowanie, nie stanowi normalnego elementu starzenia się. Ostatnie badania pokazują, iż przypadki poważnej depresji są dość rzadkie wśród seniorów. Nadal jednak jest to najczęściej dotykające osoby starsze zaburzenie natury psychicznej i najczęstsza przyczyna ich hospitalizacji psychiatrycznej. Szacunki przypadków depresji w populacji najstarszych członków społeczności wahają się między 1 do 5%. Wskaźniki te wzrastają do 13,5% wśród seniorów wymagających domowej opieki medycznej i do 11,5% wśród tych pozostających w szpitalu. Ponadto około 5 milionów starszych ludzi zmaga się z subkliniczną odmianą depresji, której symptomy nie spełniają kryterium długości trwania i stąd nie są diagnozowane jako zaburzenie depresyjne. Ryzyko depresji u starszych ludzi wzrasta, jeśli obecne są inne choroby, np. choroby serca, udar, cukrzyca czy nowotwory. Innymi czynnikami ryzyka są w tym przypadku niektóre lekarstwa lub ich kombinacja, płeć, stan cywilny (bycie wdowcem/wdową), izolacja społeczna, chroniczne lub bardzo intensywne bóle, stresujące wydarzenia życiowe, brak wsparcia ze strony sieci społecznej, próby samobójcze w przeszłości oraz przypadki depresji w przeszłości – własnej lub w rodzinie. Nieleczona depresja można znacząco obniżyć jakość życia. Kiedy współtowarzyszą jej inne choroby, może ona wpływać na proces ich leczenia lub nawet je pogorszyć. Ryzyko samobójstw jest także poważnym zagrożeniem wśród seniorów borykających się z depresją. Tak więc nieleczona depresja może być nawet śmiertelna, co pokazują statystyki mówiące, że Amerykanie powyżej 65 roku życia znacznie częściej popełniają samobójstwa – w 2000 roku była to przyczyna 18% przypadków śmierci w tej populacji. Starsi biali mężczyźni wydają się być najbardziej narażeni – wskaźnik samobójstw w grupie wiekowej 80 – 84 lata był ponad dwa razy większy niż w całej populacji. Niestety, jedynie około 10% osób w podeszłym wieku cierpiących na depresję otrzymuje niezbędne leczenie. Biorąc pod uwagę fakt, iż seniorzy często chorują oraz zmagają się z różnymi problemami, nie tylko natury medycznej, pracownicy służby zdrowia niejednokrotnie błędnie zakładają, że depresja to ich naturalna konsekwencja i nie skupiają się na niej. To niedopatrzenie jest jednym z wielu czynników, które przyczyniają się nieprawidłowego rozpoznania depresji u osób starszych. Właściwa ocena jest niezbędna, gdy tylko istnieje podejrzenie depresji. Poprawna diagnoza może w konsekwencji przyczynić się do znaczącej poprawy stanu pacjenta, ponieważ starsi ludzi z reguły bardzo dobrze odpowiadają na leczenie. Środki antydepresyjne lub psychoterapia, bądź połączenie obu, może skutecznie zadziałać na symptomy doświadczane przez seniorów. Okazuje się, że w przypadku osób zdrowych pod kątem fizjologicznym, połączenie obu podejść przynosi najlepsze rezultaty. Jeśli jednak środki farmakologiczne są konieczne ze względów klinicznych, zalecana jest konsultacja ze specjalistą geriatrii, który pomoże dobrać najodpowiedniejsze leki. Istnieje wiele rodzajów lekarstw na depresję, włączając antydepresanty, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne czy też inhibitory oksydazy monoaminowej (MOA). Należy podkreślić, że różne środki są skutecznie u różnych pacjentów. Zazwyczaj pierwsze efekty stosowania środków antydepresyjnych zauważa się w 4 do 8 tygodni od rozpoczęcia terapii. Badania pokazują, że jeśli jeden środek nie działa, inny może doprowadzić do korzystnych efektów. Pacjenci, którzy po raz pierwszy stosują terapię farmakologiczną pod kątem depresji, powinni skonsultować z lekarzem prowadzącym konieczność dalszego przyjmowania leków, nawet jeśli symptomy już ustąpiły. Istnieją bowiem przesłanki sugerujące, że starsi ludzi, którzy nie przerywają zażywania leków, są mniej narażeni na powrót objawów. Podczas psychoterapii pacjenci pracują z certyfikowanym specjalistą w celu nabycia umiejętności radzenia sobie z symptomami, myślami samobójczymi oraz innymi problemami powiązanymi z depresją. Badania dowodzą, że istnieją pewne rodzaje psychoterapii szczególnie skuteczne w przypadku osób starszych. Demencja Demencja to zaburzenie mózgu, które w znacznym stopniu upośledza zdolność jednostki do wykonywania codziennych czynności. Najpowszechniejszą formą demencji wśród seniorów jest choroba Alzheimera, zwana również demencją starczą typu alzheimerowskiego (SDAT). Choroba ta dotyka obecnie około 5 milionów Amerykanów. Oczekuje się, iż liczba ta wzrośnie trzykrotnie do 2050 roku ze względu na fakt wydłużającego się życia. Liczba osób dotkniętych demencją wzrasta dwukrotnie wraz z każdą dekadą po przekroczeniu 70 roku życia. Szacuje się, że około 5% osób w wieku 65-74 lata cierpi na chorobę Alzheimera, zaś w wieku od 85 lat wzwyż, problem ten może dotyczyć już połowy seniorów. Choć ryzyko zachorowania wzrasta z wiekiem, to jednak należy pamiętać, że choroba ta nie stanowi normalnego elementu procesu starzenia się. SDAT to choroba degeneracyjna mózgu z powolnym i postępującym przebiegiem. Chociaż upośledzenie pamięci jest jej podstawową cechą diagnostyczną, to jednak upośledza ona również zdolność posługiwania się językiem, zdolność oceny, uwagę, emocje, podejmowanie decyzji oraz inne zachowania. We wczesnym okresie SDAT może być łagodna i przypominać zaburzenia przypisywane procesowi starzenia się, obejmujące zapętlenie myśli/pamięci oraz upośledzenie pamięci, które to są wówczas błędnie identyfikowane jako typowe dla wieku. Wczesne objawy to powtarzanie pytań, gubienie przedmiotów, trudności z ich znajdowaniem, gubienie się w znajomych miejscach, utrata zainteresowania aktywnościami, które dawniej sprawiały przyjemność oraz doświadczanie trudności podczas wykonywania różnych zadań, np. podliczania wydatków czy grania w gry. W późniejszej fazie mogą wystąpić dezorientacja, błądzenie i dogłębna utrata pamięci. Gdy choroba przybiera zaawansowaną postać, symptomy mogą obejmować zapominanie szczegółów dotyczących bieżących wydarzeń, zapominanie informacji dotyczących własnego życia i tożsamości, halucynacje, omamy, uczucie zdenerwowania, trudności z doborem właściwej odzieży oraz wykonywaniem codziennych zadań, np. gotowaniem. Ostatecznie, chorzy nie rozpoznają swoich przyjaciół i członków rodziny, przestają rozumieć język oraz tracą zdolność dbania o siebie (kąpiel czy ubieranie się). Istnieją dwa rodzaje demencji starczej typu alzheimerowskiego, które rozróżniane są na podstawie czasu, w którym wystąpiły pierwsze objawy. W przypadku wcześnie rozwijającej się choroby, która jest mniej powszechna, pierwsze symptomy są widoczne przed 60 rokiem życia, a choroba często postępuje gwałtownie. Gdy choroba rozpoczyna się późno, symptomy zazwyczaj pojawiają się i rozwijają stopniowo. Przyczyna choroby Alzheimera nie jest znana, ale uważa się, że zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe odgrywają rolę. Genom przypisuje się znaczenie sprawcze w przypadku wcześnie rozwijającej się choroby, ale jej późna odmiana nie wydaje się mieć związku z historią zachorowalności w rodzinie. Testy neuropsychologiczne mogą być bardzo wartościowe w zakresie diagnozowania różnicowego chorób odwracalnych (jak np. depresja) i demencji. Bardzo ważne jest też wykluczenie skutków ubocznych środków farmakologicznych jako przyczyny choroby, gdy demencja jest uznawana za prawdopodobną. Stopień postępowania choroby jest różny u różnych ludzi. Jednakże pewne badania sugerują, że SDAT będzie postępowała w takim samym tempie, w jakim się pojawiła. Tak więc nagłe wystąpienie choroby prawdopodobnie doprowadzi do jej szybkiego rozwoju. Podczas gdy powolny początek będzie najprawdopodobniej wiązał się z wolniejszym postępem utraty pamięci, zaniku zdolności językowych oraz zaburzeń w innych obszarach. Kiedy starsza osoba przejawia oznaki SDAT, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy mamy do czynienia z demencją. Konieczna jest zatem konsultacja z lekarzem, który stwierdzi, czy oraz jaki typ demencji powinien zostać zdiagnozowany. Lekarz określi także, czy przyczyna demencji jest uleczalna. Na przykład, zaburzenia takie jak niedoczynność tarczycy, guz mózgu, chroniczne infekcje, anemia i depresja mogą czasem prowadzić do demencji. Nie istnieje znane lekarstwo na SDAT. Zarówno terapie farmakologiczne, jak i poznawczo-behawioralne i behawioralne osiągają ograniczony sukces. Dlatego też leczenie koncentruje się zazwyczaj na spowolnieniu pogłębiania się symptomów oraz radzeniu sobie z problemami będącymi pośrednią lub bezpośrednią konsekwencją choroby (zagubienie), dostosowaniu warunków mieszkaniowych tak, aby kontrolować problematyczne zachowania i wspieraniu opiekunów. Najbardziej obiecująca terapia polega na stosowaniu środków farmakologicznych, które wpływają na neurotransmiter acetylocholinę, zmianę w zakresie stylu życia oraz zażywaniu suplementów antyoksydacyjnych (np. ginkgo biloba i witamina E). Tak jak w przypadku innych chorób, przyjmowanie jakichkolwiek lekarstw czy suplementów powinno być skonsultowane z lekarzem. Zmiana stylu życia obejmuje podjęcie regularnej aktywności fizycznej, np. spacery, praktykowanie technik relaksacyjnych, terapię światłem czy słuchanie spokojnej muzyki. Chociaż badania nie udowodniły pozytywnych efektów suplementów antyoksydacyjnych, to jednak wydają się one skuteczne w zakresie redukowania symptomów demencji. Pacjenci zażywający lekarstwa rozrzedzające krew i inhibitory MAO powinni koniecznie skonsultować z lekarzem stosowanie tych suplementów. Opiekunowie oraz członkowie rodziny osób chorujących na SDAT powinni być przygotowani, by zapewnić chorym wsparcie oraz nadzór w domu w miarę postepowania zaburzeń. Pomocne może być również uproszczenie otoczenia chorych poprzez umieszczanie notatek, sporządzanie list zadań, oznaczanie kierunków, itp. Podsumowanie Starzenie się samo w sobie nie zwiększa ilości incydentów zaburzeń psychicznych. Jeśli już, to powszechność większości chorób psychicznych spada wraz z wiekiem. Należy podkreślić, że większość seniorów jest sprawna pod kątem psychologicznym. Jednakże, jeśli zaburzenia zdrowia psychicznego wystąpią u osoby starszej, istnieje duże ryzyko ich przeoczenia. Dlatego też jedynie część seniorów cierpiących na choroby psychiczne otrzymuje skuteczne leczenie. Dzieje się tak pomimo tego, iż skuteczność terapii stosowanej wobec najstarszych obywateli jest potwierdzona. Ważne, aby być świadomym objawów sygnalizujących zaburzenia psychiczne, zwłaszcza depresję i demencję, oraz posiadać wiedzę o rozmaitych rodzajach leczenia dostępnych i efektywnych w przypadku osób starszych. Tłumaczenie: Joanna Romanowska Źródło:

demencja starcza a śmierć